Deelnemen is soms best dapper

In Column by Sjors Zand

Door Sjors Zand

Arjen Lubach was één van de zondagavondverantwoordelijken bij Zomergasten. Meerdere malen sprak hij deze avond over zogenaamde ‘deelnemers’ – welke hij ook in zijn romans aanhaalt. Volgens Arjen zijn dit mensen die zich gedragen als makke schapen in een kudde en fervent aanhanger zijn van het consumentisme.

lubach

Eerlijk is eerlijk: hij klinkt hier als een zeikende, hooghartige vwo’er die naar alternatieve muziek luistert en doet alsof hij graag Nietschze leest. Aan de andere kant geeft hij eerlijk toe dat hij zelf ook een deelnemer is, zij het met enige pijn in zijn hart. Arjen wilde juist graag die persoon aan de zijlijn zijn. Filosoferen, kijken naar hoe de rest leeft en de norm de rug toekeren.

Ikzelf heb dat absoluut niet. Het gevoel aan de zijlijn te staan, is in boeken allicht romantisch, maar in de realiteit betekent het vooral een eenzaam bestaan. Mijn bewondering gaat juist uit naar mensen die dat frequenter kunnen dan ik, dat deelnemen. Man, wat moet dat leuk zijn.

Een voorbeeld: volgende week gaat Leip! weer van start. Leip! is de introductieweek voor nieuwe studenten waarin kersverse inwoners van Leeuwarden getrakteerd worden op joligheid en vermaak ten behoeve van de bonding en het kennen lernen van de stad.

In de tijd dat ik met mijn – eerste – studie begon, was Leip! er ook al. Hoewel ik van huis uit een zeikende, hooghartige vwo’er ben, besloot ik me voor deze introductieweek op te geven. Vastbesloten er een leuke dag van te maken en me te gedragen als een behoorlijke student, begaf ik me naar het zogeheten verzamelpunt.

Het was ver-schrik-ke-lijk. Dansen moest ik, in het openbaar. Dan bedoel ik dus niet ergens in een park in Westeinde. Neen, de pasjes werden ons aangeleerd op het Oldehoofsterkerkhof. De moed zakte me in mijn schoenen. Daar stond ik dan, te midden van vele anderen die exact hetzelfde deden, de een wat beter dan de ander (binnen dat conformeren bestaan verschillen uiteraard ook, wist ik veel).

Ik ging dus wel mee, maar dééd niet mee. Het idee ‘meedoen met de massa’ stond en hield me tegen. Achteraf bezien slaat dat nergens op: dansen doe ik graag. Wat hier gebeurde, is dat ik mezelf een leuke tijd heb ontzegd, omdat ik zonodig niet aan de norm wilde voldoen. Ik hoop ook van ganser harte dat de studenten die zich voor volgende week hebben aangemeld, zich niet laten tegenhouden door zulke dwaze pretenties. Zeker op zo’n openbare plek: deelnemen is soms best dapper.