WTTV17: hoe ‘on fleek’ zijn we eigenlijk qua festivaloutfits?

In Evenementen, Inspiratie by Wieke Wiersma

[Foto boven: Maaike Andrews]

Vriend A. en ik waren er klaar voor. Het was mooi weer en onze verwachtingen waren hoog. Wat droeg men nu zoal op Welcome tot the Village? De bloemenkransen van de afgelopen jaren leken verdwenen maar eigenlijk was er veel hetzelfde gebleven: hotpants, zwarte laarsjes en bloemenjurken volop. En te grote spijkerjasjes. Schrijf daar maar eens een stukje over. Niets nieuws onder de zon.

Foto: Maaike Andrews

Wat zagen we wel? Een behoorlijk aantal vrouwen leek een soort psychedelische My Little Pony’s: blauw, roze of paars gekleurde haren en veel glitter op het gezicht, bij voorkeur in geometrische vormen. A. en ik kwamen er niet achter of dit nu allemaal huisvlijt was of dat men bij een geheim genootschap hoorde. Toen ik wat mopperde dat niemand er eigenlijk heel erg bijzonder uitzag was daar SKIP&DIE met de Zuid-Afrikaanse zangeres die zichzelf Cata Pirata noemt. Wat toch de naam van de eeuw is. De mannen in mijn gezelschap waren allemaal een beetje verliefd en ik eigenlijk ook. Ze zag eruit als een soort Frida Kahlo – die overigens die hele flinke Cara Delevigne-wenkbrauwen heeft uitgevonden – met enorme bloemen op haar hoofd en een poederroze kimono, dijhoge satijnen laarzen en een neonkleurig pakje. En daaronder had ze dan weer een fluorgroene glitterbikini. Ik wilde meteen alles wat zij aan had. En ze danste ook nog eens heel erg prachtig. Het loeder.

“Ik zou iets moeten schrijven als ‘on point’ of ‘on fleek’, maar dat kan ik dus niet zonder mezelf behoorlijk idioot te vinden.”

Ook was er een voorzichtige opmars van de metallic legging. ‘Magenta roze’, zei een vriend met een jarenlange ervaring als drukker. Die had er ongetwijfeld kijk op dus durfden we niet tegen te spreken. Kobaltblauw was ook een veel geziene kleur, maar kop erbij: er hangt in deze kleur van alles in de sale nu, slaat u in want een absolute trendkleur – wat een stom woord – voor 2018. En goud. Maar goud is wat mij betreft geen trend, maar een levensovertuiging. Nou, zult u denken, hier kan ik dus helemaal niks mee. Geen paniek. Op Netflix is namelijk de nieuwe serie ‘Glow’ die gaat over worstelende dames in de jaren ’80 in Los Angeles. Juist ja. De haarlak, oorbellen en glimmende zaken vliegen je om de oren. En zweetbanden. Overigens door Campina uitgedeeld op WTTV en door vriend A. met vreugde ontvangen in verband met al deze razende hippigheden. Dus een uurtje serie kijken staat garant voor de nodige inspiratie. Zie het maar als een investering in uw hippe zelf.

Dit brengt mij op het volgende punt. Ik ben me er bewust van dat het woord ‘hip’ nu niet zo hip meer is. Ik zou iets moeten schrijven als ‘on point’ of ‘on fleek’, maar ik kan dat dus niet zonder mezelf behoorlijk idioot te vinden. Ik trek er ook een vies gezicht bij als ik dit intik. Alsof ik een beetje moet braken binnensmonds. Of een slok hele dure biologische wijn drink. Wat toevallig ook heel on fleek is. Maar niet te zuipen en waar mooi wel de kelder vol mee ligt. Zelfde goede idee als de glittersokken die boven met zijn allen heel mooi liggen te zijn. Want onweerstaanbaar, maar ik was vergeten dat hele strakke synthetische sokken er bij mijn momentele – ik hoop echt momenteel hoor – zwangerschapsgerelateerde vetzucht uitzien alsof ik te strakke steunkousen draag. En dat verbloemd met een glansje.

On fleek is ook een uitdrukking die helemaal niet écht bestond maar bedacht is in 2014 door Kayla Newman die daar hele ‘hippe’ wenkbrauwen mee beschreef en toen ging dat viral. En natuurlijk is het woord vast al weer achterhaald, maar wellicht ben ik dat zelf ook wel. Want toen ik naar Glow keek en dacht: dat was ook hip toen ik jong was, was daar ineens dat moment: dat je je realiseert dat je in de circle of life zit en dat je bijna aan het einde van heel die cirkel bent (dat moment waar Elton John heel hoog zingt terwijl de gnoes gaan rennen en je de dramatiek van alles voelt). Dat moment dat je beseft dat je net als je moeder bent geworden die bij alles riep:  ‘dat droegen wij vroeger ook!’ De realisatie. Ik ben niet meer zo on fleek. Dat is wel even een momentje.

Sticks: “Alles is veranderd en toch is het nog dezelfde shit.”

Zondag werd in de stromende regen briljant afgesloten door Rico en Sticks, toch al zo’n 15 jaar fenomenen in de Nederlandse hiphop. Waar RUN-DMC bekend staat om Adidas en de Stetson-hoeden zijn Rico en Sticks al sinds hun Opgezwolle tijd net zo herkenbaar met hun Nike Air Max, Levi’s en polo. Consistent en tijdloos. Het leek mij dus een goed idee om eens te gaan vragen wat zij nou van dat hele ouder worden vinden.

Eigenlijk vatte Sticks dat al heel gauw samen met: “Alles is veranderd en toch is het nog dezelfde shit. Het laatste wat je wilt is roepen dat vroeger alles beter was en bij die zure mannen horen die op alles afgeven en angstvallig niets nieuws willen proberen. Dat anti-alles is niks. Maar krampachtig en geforceerd jeugdig willen blijven is ook niet de bedoeling.” Op de vraag of ze een voorbeeld willen zijn voor mensen jonger dan zij, zijn ze helder: zelf hebben ze geen voorbeelden meer en hebben genoeg aan zichzelf. En of ze een voorbeeld voor anderen zijn, dat zou een neveneffect kunnen zijn maar nooit de intentie. Ze doen niet aan expliciet proberen iets over te brengen. Sticks: “Ik krijg jeuk van een boodschap.” Maar wat is dan wel het geheim? Beiden denken ze dat het plezier is. “Dat straal je uit en dat krijg je terug”, stelt Rico. “Dat is leeftijdsloos”, vult Sticks aan.

Foto: Maaike Andrews

Uiteindelijk wilde ik antwoord op de grote vraag des levens: wat moeten we aan? Stijltips wilde ik. Samengevat kwam Sticks uit op: kwaliteit, authenticiteit en understated. Klare taal. Geen Yeezy van Kanye. Want dat is vooral gejat. Originaliteit is belangrijk, en niet het volgen van een hype. Geen Comme des garçons want daar zie je iedereen in. Wat dan wel? Acne Studios en Vetements en – ik heb zelfs een budgettip kunnen ontfutselen -, pakken die je heel prima kunt kopen bij COS. Zelfde pasvorm als Acne Studios, andere prijs. Sticks en ik waren het over twee dingen eens: geen skinny (Sticks heeft voetbalbenen en ik heb andere dingen) en we hebben een gezamenlijke favoriete hoodie. Ik voelde mij weer even, jajaja, heel cool.

Sticks had weliswaar te kennen gegeven een hekel aan boodschappen te hebben, maar ja, de herfst is al weer heel dichtbij en ik wilde toch een boodschappenlijstje. Wat adviseert hij ons? Ik moest even aandringen, want eigenlijk vond hij dat iedereen dat zelf maar moet weten. En dat is natuurlijk ook waar, maar helaas zijn mijn stukjes niet gebaseerd op zulke democratische principes. Dus let op: Renaissance in Antwerpen verkoopt ongeveer alles wat je wenst, of in iedere geval wílt, wanneer je ze op Instagram volgt. En dan even concreet: de jeans met licht wortelmodel, sweaters die a-symetrisch zijn, of bewerkt met veters en linten en overhemden van tartan: de geruite stof waar Schotse kilts van worden gemaakt. Terwijl Sticks en ik op Instagram aan het loeren waren, deed ik het, quelle horreur, weer: “dat droeg ik vroeger ook”, hoorde ik mezelf zeggen. “Ja, dat klopt. Eigenlijk is het dus gewoon 1993”, zei Sticks onverstoorbaar.

Nadat Rico mij nog even hielp met mijn woordenschat en ‘tof’ aanraadde, zag ik de toekomst weer zonnig in. Ouder is iets anders dan afgeschreven. Vol goede moed keek ik iets later in de spiegel. En daar zag ik mezelf volslagen natgeregend terug. Ik zag eruit als de zanger van The Cure. “Heel 1993“, bedacht ik me, met een mengeling van trots en afschuw.

WIEKE WIERSMA