Wat nu echt het mooie van Leeuwarden is

In Column by Lotte Knoppien

Door Lotte Knoppien

Al 26 jaar woon ik in Leeuwarden en het wordt hier met de jaren mooier. Aan mensen van buiten de stad en Fryslân vertel ik vol trots en enthousiasme over onze fijne provinciehoofdstad; over haar rijke geschiedenis, de prachtige binnenstad en de bruisende culturele evenementen. Ik word dan altijd met argusogen aangekeken. Wie hier niet woant die snapt dat namelijk niet, om maar even met de woorden van onze eigen Ricky te spreken. Maar er is nog iets dat ik veel mooier vind.

De samenleving in ons land is een individualistische. Een samenleving waar mensen een eigen mening horen te hebben, waar iedereen voor zichzelf denkt en waar mensen zich minder onderdeel van een groep voelen. Ondertussen staat men op allerlei manieren in verbinding met elkaar, via bijvoorbeeld social media en smartphones. Echt face-to-face contact is minder vanzelfsprekend geworden. Tegelijkertijd wil onze generatie zich vrij voelen, vrij om zichzelf te ontplooien en de vrijheid hebben om eigen keuzes te maken.

Als je het hebt over het gebruik van social media, eigen keuzes maken en zelfontplooiing: dat doen we in Leeuwarden natuurlijk ook. Maar van individualisering is hier volgens mij in mindere mate sprake. In deze stad hoef je je namelijk nooit alleen te voelen. Leeuwarden is met haar ruim 95.000 inwoners groot genoeg om enigszins anoniem te blijven, maar tegelijkertijd is het net een dorp. Zo’n dorp waar je altijd en overal wel iemand tegenkomt die je kent. En een dorp waar er hoe dan ook een groep gelijkgestemden is die je met open armen ontvangt.

Soms zit ik thuis op de bank en heb ik behoefte aan real-life gezelschap. Ik hoef dan maar een willekeurige kroeg binnen te gaan en daar zit een oud-studiegenoot aan de bar. Of als ik denk in alle rust te kunnen winkelen, loop ik al snel mijn leukste collega tegen het lijf. Als ik me aanmeld als vrijwilliger voor een van de vele festivals die Liwwadden rijk is, kom ik bij de kennismaking altijd die persoon tegen die er weer bij is. Tijdens zo’n evenement zelf kan ik met een beetje geluk een long lost friend of teamgenootje begroeten. En toen ik op bezoek ging bij Elke om mijn redacteurschap voor MNSKP te bespreken, bleek zij die-en-die ook heel goed te kennen.

Sommige mensen vinden het benauwend, maar ik vind het heerlijk. Het maakt dat ik al zolang met veel plezier in deze stad woon en er waarschijnlijk voorlopig niet wegga. Voor mij is dat het ultieme ‘mienskip-gevoel’. En die mienskip bestaat niet alleen uit vrienden, kennissen en vage bekenden, maar ook uit al die Leeuwarders die ik nog niet ken. Al die andere mensen die de stad zo interessant, divers en spannend maken. Duizenden mensen met allemaal hun eigen verhaal.

Het zijn de mensen die zich gezamenlijk met hart en ziel hebben ingezet om Culturele Hoofdstad 2018 te worden. Die mensen die zich in groten getale verzamelden op het Gouverneursplein en elkaar uitzinnig omhelsden na bekendmaking van de titel. En die groepen mensen met de ene creatieve uitspatting na de andere, om al in de aanloop naar 2018 te bewijzen dat Leeuwarden die eer meer dan toekomt. Dat we dat allemaal met z’n allen doen, dat vind ik het mooiste van Leeuwarden!