“Burgemeester, over sfeer gesproken”

In Stadse Zaken by Elke Verwoerd

[Lichtbronnen, foto: Harrie Muis]

Leeuwarden, 2 juni 2017

Geachte burgemeester, heer F. Crone, beste Ferd,

Vorig jaar zomer heb ik u geschreven over het pis-beletsel in de Prinsentuin, waar u alleraardigst doch enigszins teleurstellend op reageerde en ter lediging van de blaas doorverwees naar het toilet in de Koperen Tuin. Begrijpelijk. U zult wel gedacht hebben “jongelui, trek ook eens een sprintje”. Nu zou ik dat persoonlijk afraden met een volle blaas, maar als de burgemeester het zegt: wie zijn wij om de gok dan niet te wagen.

Het leidt in ieder geval tot bijzonder vermakelijke taferelen wanneer men midden in een conversatie abrupt opstaat en een niet te evenaren sprint trekt naar de Koperen Tuin, vaak met de benen stevig gekruist en obstakels als picknickkleedjes trotserend, om zich vervolgens op een bilwaardige troon te zetelen. Chapeau.

Ik schrijf u uiteraard niet zomaar nogmaals. Onlangs is me iets opgevallen wat ik ook graag onder uw aandacht breng. Nu is de Prinsentuin een prachtige plek om overdag van de zon te genieten, echter breekt ook de tijd weer aan dat de avonden bijzonder aangenaam zijn. Met een ondergaande zon en nog prettige temperatuur is het een perfecte ambiance om met vrienden tapashapjes te verorberen met Django Reinhardt zachtjes op de achtergrond. Een beetje kenner van de stad weet dat wij Liwwadders zo ook onze romantische kanten hebben. De Prinsentuin in avondlicht: sfeervoller kan het haast niet.

Totdat potverdorie die straatlantaarns aan flikkeren en je je mag wanen in een confronterende bak TL-licht. Alsof je van een avond in de Yserman in één keer in de FEBO belandt om vijf uur ‘s ochtends. U snapt: een complete deceptie. Een sfeerbreuk.

Ik wijs u in dezen graag even op de woorden van Jacob Hepkema (1845-1919): “De Prinsentuin is het schoonste sieraad van Leeuwarden, waarin het volk thans meer schoons wordt geboden, dan ooit zijn vorsten er mochten vinden. Elke stad een plaats van eenige beteekenis vooral in ’t schier boomloze noorden, moest op een soortgelijk plekje kunnen wijzen, waar de jonge jeugd zich kon vermeien en ieder, die geen eigen tuin mag beuren verlustiging kon zoeken in vrije of verloren oogenblikken.”

U kunt zich natuurlijk voorstellen hoe wij in het schoonste sieraad van Leeuwarden plots in aller treurnis beschenen worden alsof er een UFO wil landen. Dat zou u ook niet leuk vinden, wel?

We hebben uiteraard echt álles geprobeerd om deze ontgoocheling te rectificeren. Met kaarsjes, fakkels, een parasol, zelfs zijn we met bloed, zweet en tranen in zo’n lantaarn geklommen om er een doek over te gooien, maar het mocht niet baten.

Gelukkig, de mienskip zou geen mienskip zijn als we zelf niet al aan een oplossing hadden gedacht. U hoeft er niet meer over na te denken, louter gewoon een opdracht uit te geven. We zijn er zelf meer dan enthousiast over.

In de winter bent u zo aardig de binnenstad van sfeer te voorzien met kerstverlichting in bomen en straten. We gaan er maar vanuit dat die verlichting net als bij ons gegoede burgers een jaar ergens op een zolder stof ligt te vangen. Kunt u in de zomer de Prinsentuin niet dusdanig verlichten? Die grotesk bleke lichtbronnen kunt u dan gewoon uitzetten. Zo komt de Prinsentuin ook in de zomeravonden volledig tot z’n recht als het mooiste sieraad van Leeuwarden. Ter inspiratie:

Ik zie uiteraard met belangstelling uit naar uw reactie.

Immer hoogachtend, namens de mienskip,

Elke Verwoerd