V&D > einde van een era

In Actueel, Stadse Zaken by Elke Verwoerd

Door Elke Verwoerd

Een grote schok was het niet dat de V&D zou verdwijnen, maar de realiteit slaat hoe dan ook hard de hoop weg. Bevreemdend is het, daar de heren Willem Vroom en Anton Dreesmann en later hun beide zonen vanaf 1883 de warenhuisketen tot het boegbeeld van iedere grote binnenstad wisten te verwezenlijken. Zo ook in onze stad, waar je je nauwelijks wat anders kan voorstellen in dat pand op de Nieuwestad 150. Daar sta ik dan, voor een dichte deur.

lcxyE0D

De V&D… Ik kocht er m’n eerste agenda en m’n schoolspullen voor de brugklas. Sokken voor m’n vader met Sinterklaas. Handschoenen en zonnebrillen. Panty’s. Pindarotsjes. Het einde van een era. Het valt aan veel zaken te wijten, maar als de hoop weg is, heeft dat geen enkele zin. Het zal nog wel even wennen worden, nu de kogel dan echt door de kerk is. ‘We kunnen wel even koffie doen in La P-, oh nee.’

Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe het voor de nu ex-werknemers moet zijn, sommigen die er al decennia lang hebben gewerkt. Enkel kan ik er een beetje van proeven op basis van m’n eigen ervaringen in de V&D. Acht jaar geleden werkte ik in La Place. Een vakantiebaantje in de zomer van 2008, waarbij ik me het liefst in de spoelkeuken verschanste. Als het even kan, werk ik graag alleen en dat kon daar prima: radio aan, met m’n bakkes in dat stoomhok, en zo liepen de dienbladen binnen over de band, borden leeg, afspoelen en doorschuiven naar de vaatwasser en weer uitruimen. Het was een magisch systeem, al helemaal in de spits. Op de maat van pompende muziek, voelde ik me queen of the spoelkeuken. Liep de vaatwasser vast, haalde ik met blote handen de prut en de verdwaalde theelepel uit de afvoer en dat ding liep weer als een trein. Machtig.

Met collega’s was het bijna een grote familie. Standaard met de rokers buiten met koffiepauze en op warme dagen zaten we bij de Mercuriusfontein een ijsje te eten. Collega’s hielden hun pauze ook in La Place en zo wist je op een gegeven moment wie van welke afdelingen waren. Eten deden we allemaal boven, dan liep je binnendoor naar de bovenste verdieping en had je een prachtig uitzicht over Leeuwarden. Was het koopavond aten we in La Place, helemaal rechtsachter, destijds mocht je daar ook nog roken, kun je nagaan. Koffie toe, waar we allemaal een eigen draai aan gaven. Ik steevast koffie met slagroom en collega E. maakte er iedere donderdag helemaal een feest van met een soort frappuccino: vanille-ijs, koffie, slagroom en chocola.

vendleeuwarden

Met ex-collega M. heb ik het er af en toe nog over. Hoe M. me inwijdde in de spoelkeuken of hoe onze afdelingshoofd tijdens het EK rondliep met een hilarische springveer op haar hoofd met een voetballetje eraan. Een schattig vrouwtje van in de 50, maar een stem die de hele afdeling af en toe op haar grondvesten deed schudden. En dan de vaste gasten die er kwamen, bijvoorbeeld die ene man met de jampot-glazen die iedere ochtend stipt 11:00u een bakje koffie kwam halen en een sigaartje rookte.

Het zijn herinneringen die ik koester. Werken daar had zo z’n charme. Ik wens alle medewerkers van V&D veel sterkte. Het is niet alleen het wegvallen van werk, voor velen ook het missen van collega’s, van de ontstane vriendschappen, die bakjes koffie in de pauze.

En zo sta ik voor het dichte pand, en bedenk me de rijke geschiedenis ervan. Misschien zie je de wereld niet veranderen aan de hand van al het nieuwe dat er komt, maar aan de hand van het vertrouwde dat verdwijnt. Wat zal de toekomst brengen?