Update > De uitdagingen van Slieker Film

In Actueel, Stadse Zaken by Elke Verwoerd

Hoewel er een stijging is in bezoekersaantallen van Slieker Film, blijkt die minder rooskleurig wanneer de cijfers vergeleken worden met het oude filmhuis. Het gemiddeld aantal bezoekers per voorstelling is nagenoeg gelijk gebleven. Maar wat zegt dit nu écht over de situatie van Slieker Film? We spreken met directrice Jacqueline Schrijver over de bezoekers, of ze nu break-even spelen, de successen en uitdagingen.

“Succes zit ‘m niet in break-even.”

Wat zeggen de bezoekersaantallen nu voor Slieker? “Bovenaan staat dat onze bezoekersaantallen kloppen, daar steek ik m’n hand voor in het vuur. De bezoekersaantallen vergelijken we met het jaar ervoor en ieder jaar zien we hier een stijging in. Dat zegt voor ons dat steeds meer mensen het filmhuis weten te vinden en bezoeken. Daar zijn we natuurlijk blij mee dat we ieder jaar een groter publiek dienen.” Maar gemiddeld stijgt het niet veel meer per voorstelling, spelen jullie nu break-even? “Daar kan ik niets over zeggen. Het is ook niet per definitie waar we het succes aan meten. We vertonen een breed aanbod aan kwalitatief goede art-house films. De ene film loopt harder dan de ander, maar de hardlopers heffen de minder goed lopende films op. We zijn ook een premièretheater. We maken afspraken met distributeurs over het aantal vertoningen. Bij en vlak na de première heb je vaak een piek en dan loopt het aantal bezoekers gestaag af. Óf juist op, door goede recensies en aanbevelingen van bezoekers. Je kan het heel zwart-wit maken en diep die cijfers in, maar we meten succes niet strak in bereik. Een film hoeft niet bij iedere voorstelling uit te verkopen om een succes te zijn.”

“Hetzelfde aantal fte, maar met meer films en bezoekers”

Heb je inzicht in wie je bezoekers zijn? “Het zwaartepunt ligt bij Slieker met name op bezoekers tussen de 40 en 60 jaar oud.” Maar heb je ook inzicht in bijvoorbeeld het aantal terugkerende bezoekers, tevredenheid, et cetera? “Nu, dat is echt marketing. In je vorige artikel schreef je dat onze marketing was verbeterd, maar we hebben dus geen marketingmedewerker. We doen wat we kunnen vooralsnog zelf. Bedenk ook, we werken met dezelfde hoeveelheid fte als in het oude filmhuis, terwijl we meer films hebben en meer bezoekers ontvangen. Er zijn op het moment zo’n 80 vrijwilligers betrokken bij Slieker. Wel laten we een extern persoon invliegen die meedenkt en ons adviseert over hoe we Slieker meer zichtbaar kunnen maken en de doelgroep nog beter kunnen bedienen.”

“Dat we hier geen horeca hebben, is een absolute handicap.”

“Niet te nostalgisch”

Nu hoor je in de wandelgangen van bezoekers en (oud-)vrijwilligers dat het oude filmhuis op het Ruiterskwartier gezelliger was en meer sfeer had, hoe kijk je daar tegenaan? “Ik wil zeggen dat we er ook niet té nostalgisch over moeten doen. Men is geneigd om alles wat vroeger was, mooier te maken dan de werkelijkheid toen. Het was echt niet zo dat er iedere avond mensen bleven zitten. De één vindt die sfeer heel leuk, de ander heeft daar weer geen behoefte aan.” Maar het nodigde daar wel meer uit, hier is niet eens de keuze. “Dat we hier geen horeca hebben, is een absolute handicap. Daar kan ik niets meer van maken.” Was het een bewuste keuze om geen horeca te hebben? “Nee, ábsoluut niet. M’n droom is echt een mooi filmtheater te hebben met horecagelegenheid, maar we lopen hier tegen die beperking aan. Wel mag men al sinds een jaar gewoon een drankje meenemen de zaal in. Verder zijn we ermee bezig. Vergeet hiernaast niet dat hier in Slieker de beeldkwaliteit, het geluid en ook de zitplaatsen vele malen zijn verbeterd ten opzichte van het oude filmhuis. Dat is en blijft wel onze core business.” Je zegt “we zijn ermee bezig”, met wat precies? “We hebben een wensenlijst gemaakt met de dingen die we graag willen voor Slieker in de toekomst. Onder andere de externe medewerker wordt daarvoor aangenomen om in te ondersteunen.”

“De grote hebben het geld, de kleine de charme”

Met een Pathé op komst: waarin onderscheidt Slieker zich? “Zoals wordt gezegd: ‘De grote hebben het geld, de kleine de charme.’ Hiernaast is het wat mij betreft ook geen of/of kwestie. De bezoeker kiest zelf waar hij een film wil kijken. De één geeft de voorkeur aan Slieker, de ander aan Pathé en dat kan natuurlijk ook per voorstelling verschillen. Hiernaast willen we het van de gastvrijheid hebben, de persoonlijke waardering en ontmoeting. Slieker is een podium en forum voor cinema-liefhebbers, dit willen we dan ook uitdragen met leuke specials en een podium voor lokale filmmakers. Zo is ook iedere vrijdagavond om 21:00u de ‘Open Film Night’, waar men zelf een – eigen – film kan vertonen. Dat is gratis als men 20 bezoekers regelt voor €5,- per kaartje. Als men het ongeveer een maand van tevoren aankondigt, reserveren we de zaal en nemen we het mee in de programmering.”

Wat zie je nu als de grootste uitdaging voor Slieker? “De zichtbaarheid. Dat iedereen ons weet te vinden. We zijn hierin vooralsnog afhankelijk van partners en media. Het is aanpoten wat dat betreft. Zoals voor iedere culturele organisatie geldt: lui zijn kan niet meer, daar is teveel voor bezuinigd. En, laat wel wezen, hoe meer bezoekers, des te meer we kunnen bewerkstelligen!”

Een break-even punt geldt voor Slieker dus niet als voorwaarde voor succes, wel het bereik en de tevredenheid van de bezoekers. Slieker loopt tegen beperkingen aan, of het nu het ontbreken is van horeca of de beperkte capaciteiten om de marketing te doen. Slieker als podium, forum en ontmoetingsplek: hoe zorgen we ervoor dat Slieker het epicentrum wordt voor filmliefhebbers en lokale filmmakers?