Three Generations – Wanneer niemand weet wie die is

In Films, Recensies by Werner Cazemier

Door Werner Cazemier
[wp-review id=”5717″] threegenerationsbigstill

Three Generations zou zomaar eens de meest uitgebreide samenvatting van en kritiek op zelf-emancipatie binnen onze huidige maatschappij kunnen zijn. Vrijheden, keuzes en identiteit worden flink op de proef gesteld wanneer Ramona (Elle Fanning) besluit voortaan als Ray door het leven te gaan.

In de huidige maatschappij hebben we steeds meer informatie tot onze beschikking. We zien steeds meer: mogelijkheden in wat we kunnen doen, waar we heen kunnen gaan, wat anderen doen, wat onze regering doet maar ook wie we kunnen en willen zijn. Dit maakt het leven van een puberende tiener er niet makkelijker op. Keuzes over kleding, muziek en stijl zijn slechts het topje van de ijsberg die hun identiteit vormt. Zo ook voor Ray.

In de openingsscène zien we de straat onder zijn voeten doorschieten. Slobberende jongenskleren hangen om een smal lichaam, dat staat op grote schoenen die zich wendbaar maken op een ratelend skateboard, door de straten van New York. Hij lijkt een gemiddelde skaterboy die je op een middelbare school zou vinden, maar niks is minder waar: Ray woont samen met zijn vrijgezelle moeder Maggie (Naomi Watts), zijn lesbische oma Dolly (Susan Sarandon) en haar vriendin Frances (Linda Emond) in een oud appartementencomplex. Ieder met hun eigen problemen en mening over de beslissing van Ramona om voortaan door het leven te gaan als Ray: zij wordt een hij.

Vooral het taalgebruik en gortdroge sarcasme van oma Dolly, die graag Dodo genoemd wil worden, maken dit probleem draaglijk. Het samenspel met haar vriendin Frances, die weer Honey genoemd wil worden, trekt de kijker door deze film heen. Je merkt misschien al dat de schrijvers van deze film wellicht iets te veel ‘uitzonderingen’ in het verhaal gestopt hebben, en dit is slechts het begin. Voor dat Ramona echt Ray kan worden moet er namelijk eerst een formulier ondertekend worden door de ouders van Ray. Dit is waar het verleden van moeder Maggie uit het stof wordt getrokken.

Three Generations is een bijzondere film die sterk schommelt tussen het drama van Ray en de comedy van de oma’s. Hoewel de thema’s actueel zijn en toepasselijk gebruikt worden om een kritische blik naar de maatschappij te werpen, mist de film door zijn vele uitzonderlijke combinaties van problemen net het drama dat de kijker diep mee zou moeten slepen in de emotie van Ray. Uiteindelijk is het de sterke bezetting van deze film die hem oprecht maakt en een bezoekje aan de bioscoop toch de moeite waard laat zijn.