The Passion Ljouwert: Mienskip op z’n echtst

In Actueel, Evenementen by Marit de Weerd

Na maanden van voorbereiding was het gister dan eindelijk zover: The Passion kwam naar Leeuwarden. Eerlijk gezegd maakte het mij als nuchtere Fries (ahum) best een tikje zenuwachtig: een grote mensenmassa die een christelijk feest viert op een plein midden in de stad… Is dat tegenwoordig nog wel veilig? Ik was niet de enige met die gedachte, bleek uit gesprekken met vrienden en familie. Zodoende kuier ik die avond toch wel met een lichtelijk verhoogd alertheidsgevoel richting het Wilhelminaplein.

Eenmaal op het terrein aangekomen verdwijnt mijn paranoia als sneeuw voor de prille lentezon. Oké, dat zal ongetwijfeld iets te maken hebben met de geruststellende hoeveelheid uniformen die ik zie. Maar het zit ‘m ook in de vibe: achter de schermen hangt een super relaxte sfeer. Op het podium van de AEGON zaal van de Harmonie, dat voor deze gelegenheid tot backstage is omgedoopt, zitten acteurs en crewleden vredig hun laatste avondmaal weg te kauwen. Jong en oud, wit en zwart, groot en eh… Roel van Velzen.

Eenmaal op het plein aangekomen, blijkt het voornaamste ‘probleem’ te bestaan uit de lange rij voor de afhaalkoffie van Doppio. So far so good, dus.

Een half uurtje later barst de Passion los op een stampvol Wilhelminaplein. Ik sta helemaal achteraan. Mét koffie. Het podium zie ik niet, het scherm af en toe. Naast me een groepje luidruchtige pubers, links achter twee aangeschoten dames op leeftijd die non-stop ‘grappige’ comments geven. Even bekruipt me de gedachte: ‘Is dit het nou?’ Ik had ook gewoon thuis voor de buis kunnen zitten, waar ik geen chronische rekoefeningen hoef te doen om de beelden te zien en met de borrelnootjes binnen handbereik.

Maar nee: dit is leuk. Hier tussen én met de mensen een verhaal beleven. Horen hoe iedereen anders reageert. En ook precies hetzelfde: ‘Hé, dat is in de Prinsentuin!’ ‘De Oldehove!’ ‘CAMBUUR!’ Keihard applaudisseren als er Fries gesproken/gezongen wordt of wanneer we Piet Paulusma zien, keihard lachen als blijkt dat Yuri van Gelder Barabas speelt. En ontroerd raken. Van de topcast die het Bijbelse verhaal dit jaar prachtig brengt. Met Dwight Dissels als een overtuigende en charismatische Jezus, Elske DeWall als engelachtige Maria en Remco Veldhuis als zeer verfrissende verteller.

Als uiteindelijk de stoet met het kruis het plein bereikt en de kruisiging gespeeld wordt, valt het rumoer op het plein stil. Zo niet bij de vader en zoon naast mij: ‘Dat wie eins in echte marteldood hè, wat se dienen.’ Om vervolgens uitvoerig diverse marteltechnieken te bespreken. Maar ook de praktische, ietwat ongepaste nuchterheid van deze Friezen blijkt slechts een buitenkantje, als de zoon na het slotakkoord licht emotioneel tegen zijn vader verzucht: ‘It wie prachtig. Net iens it ferhaal. Mar gewoan it gefoel.’ Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

MARIT DE WEERD