Sepp de Wolvenvriend: idyllische ‘winterfilm’ voor jong en oud

In Films, Recensie by Jurgen de Raad

Door Jurgen de Raad
[wp-review id=”5958″] Met de snel naderende feestdagen weer in het vizier, serveert Slieker een film die het kerstgevoel goed zou kunnen aanwakkeren. Het Zwitserse Sepp de Wolvenvriend heeft het althans in zich dat klaar te spelen. De Nederlandse titel is toegedaan omdat het hier een familiefilm betreft die uitermate geschikt is voor jongere kinderen. Zodoende wordt er ook in het Nederlands gesproken. De oorspronkelijke titel is Schellen-Ursli (vertaald: Bellen-Ursli) en de film is een bewerking van het gelijknamige boek van Selina Chönz en illustrator Alois Carigiet. Na Heidi het beroemdste kinderboek uit de Zwitserse literatuur.

Synopsis

sepp3De opgewekte jongen Sepp (ofwel Ursli) woont met zijn ouders hoog in de Alpen. Het gezin brengt er de zomer door op hun geitenboerderij; op de bergweide. Vader en moeder runnen een kaasmakerij en Sepp draait mee in een eenvoudig bestaan waarin het hard werken is. De jongeling is geitenhoeder en is alledaags liefdevol in de weer met zijn kudde, middenin de prachtige, idyllisch ogende natuur. Sepp staat dichtbij die natuur. Zijn grootste vriend is een geit die hij alleen heeft grootgebracht. Tot groot plezier van het bevriende meisje Sereina kan hij Geitje, zo hij het dier noemt, allerlei kunstjes laten vertonen.

Wanneer de bergbewoners vlak voor het intreden van de winter terugkeren naar hun verblijf in het naburige dorp in het dal, belanden Sepp en zijn ouders in problemen. Een groot deel van de kaasopbrengst stort namelijk bij de bergafdaling naar beneden in een rivier. Vanaf dat moment lijkt Sepp veel te gaan verliezen in zijn leven. Zijn familie kan amper nog brood op de plank krijgen en Sepp moet ook nog eens Geitje afstaan aan de oervervelende Roman, de zoon van de welgestelde winkelier én plaatselijke burgemeester Armon. Bij Armon hebben Sepps ouders schulden openstaan waar ze dus maar nauwelijks aan kunnen voldoen, nu de kazen grotendeels verloren zijn gegaan. Om de eindjes aan elkaar te knopen verlaat moeder voor enige tijd het dorp voor werk in de stad. Maar… De te water geraakte kazen kwamen bij toeval tijdens een partijtje vissen in handen van Armon en zijn zoon terecht. Roman geeft zijn vader zijn erewoord erover te zwijgen. Hij misbruikt echter zijn gedane belofte om van zijn vader dingen gedaan te krijgen. Als Roman, via zijn vader, ook een voor Sepps verjaardag beloofde grote koebel ontfutselt, is het leed voor Sepp compleet. Hij wordt vervolgens door de dorpskinderen gepest, omdat niet hij maar Roman met de grote bel in een koebel-optocht door het dorp zal gaan paraderen. Sepp rest enkel een kleine koebel voor die tocht. Hij laat zich niet uit het veld slaan en stort zich in een groot avontuur, op zoek naar een oplossing van zijn situatie. De opgebouwde vriendschap met een wolf zal hem daarbij helpen. Het laat zich raden dat het in een dergelijke film allemaal weer goed komt!

Onverzettelijkheid      

Sepp de Wolvenvriend is een universeel verhaal over trots en moed, beiden gebundeld en neergezet vanuit de beleving van de jonge Sepp. Hij volgt zelfbewust zijn weg gedurende de film en laat zich duidelijk niet ontmoedigen door het onrecht dat hem en zijn ouders wordt aangedaan. Zijn onverzettelijkheid drijft hem uiteindelijk tot het uiterste. Geheel op eigen houtje haalt hij zijn gram op de kinderen die hem pesten. Door het avontuur in te duiken, met als doel het halen van een andere grote koebel.

Knagende moraal           

In de verhaallijn sluit zich langzaamaan het net rondom de verdwenen kazen. Regisseur Xavier Koller voedt dat gegeven rijkelijk met moraal. Moraal die af en toe van een wel heel braaf en klef kaliber is, één die het glazuur van je tanden af dreigt te laten knappen. Algemeen te vatten in goed boven slecht. En, meer specifiek: eerlijkheid boven oneerlijkheid. Het zou misschien, onderliggend, te relateren kunnen zijn aan een bijbrengen van maatschappelijke waarden aan kinderen. Een redelijk aantal dialogen in de film kent overigens die moraliserende ondertonen. En vaak nog eens tot uiting komend in enigszins stereotiep en veelal vlak spel van de gehele cast. Wat dat aangaat doet de Nederlandse nasynchronisatie de spelbeleving ook geen goed.

Visuele schoonheid

Nee, dan moet de film het zonder meer hebben van zijn verbeeldingskracht. En die komt ruimschoots over. De sprookjesachtige, tijdloze setting is stilistisch bijzonder fraai getroffen. Vooral de winterse aanblik van het besneeuwde, pittoreske dorpje geeft je soms het gevoel dat je een prent van Anton Pieck binnenwandelt (ja, kerstgevoel…). Voeg daar de spectaculair in beeld gebrachte natuurpracht van het Alpenlandschap aan toe.

Sepp de Wolvenvriend is allerminst een hoogvlieger maar draagt toch genoeg in zich om zowel jong als oud naar de bioscoop te krijgen. En zeker dus rond deze tijd van het jaar.

Sepp de Wolvenvriend draait nog tot en met 13 december in Slieker Film.