Afscheid en vergiffenis in komisch drama

In Films, Recensies by Keimpe Huging

Door Keimpe Huging

Julián (Ricardo Darín), een terminaal zieke acteur, zit met zijn goede vriend Tomás (Javier Cámara) in een restaurant. Hij ziet een collega een paar tafels verderop en loopt er naartoe om hem te begroeten. “Ik zag je zitten, ik dacht ik kom even hoi zeggen… Hoe is het met het werk?” Zijn collega reageert: “rustig en bij jou?” Julián: “Lekker bezig met de show.” De collega verontschuldigt zich omdat hij de show nog niet gezien heeft en belooft Julián dat wel te doen. Julián: “Dan zou ik wel snel zijn, want binnenkort houdt hij op.” De toon van de film is gezet. Truman is een tragische comedy met dialogen die een dramatische inhoud hebben en tegelijkertijd worden gevloerd met luchtige en komische opmerkingen.

Truman is geschreven door Tomàs Aragay en geregisseerd door Cesc Gay. Het verhaal gaat over de Spaanse acteur Julián die langzaam verteerd wordt door kanker. Hij krijgt onverwacht bezoek van zijn oude vriend Tomás die vanuit Canada overkomt. Samen maken ze emotionele en verrassende momenten mee, met één missie centraal: ze moeten een adoptie gezin zoeken voor Julián zijn trouwe viervoeter Truman.

Afscheid en vergiffenis komen sterk naar voren in dit komische drama. Zoals wanneer Julián met Tomás in een restaurant zit en een oude vriend tegenkomt die hij op dat moment liever even niet wil tegen komen. Als Tomás vraagt waarom, legt hij uit dat hij met de vrouw van de man naar bed is geweest. Tomás spoort hem aan om toch wat te zeggen. Tot zijn verbazing vergeeft de man Julián zijn acties en legt daar bij uit dat zonder die gebeurtenis hij nooit zijn nieuwe vrouw had ontmoet. In een andere scène nodigt hij Tomás uit om te gaan lunchen met zijn zoon die in Amsterdam woont. Dus vliegen ze even over naar Amsterdam. Dit is een emotionele scène, die naar mijn mening getackeld wordt met iets te veel luchtigheid.

Het spel tussen Ricardo Darín en Javier Cámara is erg sterk. Het zijn duidelijk doorgewinterde acteurs met karakteristieke koppen. In veel opzichten lijkt het een oprechte vriendschap, alsof ze een aantal activiteiten al eerder in het echt eens hebben gedaan. Een soort van ‘method acting’. Het geeft een heerlijke verhouding tussen de twee vrienden weer. Iets wat ik wel herken. In de verre verte deed de film me denken aan de Nederlandse film Simon van Eddy Terstall. Daar was de balans tussen drama en komedie goed. Iets wat ik miste in Truman.

Het spel en de duistere comedy weerhoudt het er niet van om traag te worden gedurende het verhaal. Met de hond Truman komt het helemaal goed, wat een mooie, maar toch voorspelbare ronding van het verhaal geeft. Dit alles gaf mij geen meeslepend gevoel, wat eigenlijk wel hoort bij een film met een dergelijk beladen onderwerp, zoals hierin een man die afscheid neemt van het leven.

Truman ging in het echte leven bij de naam Troilo en is helaas een paar maanden na het filmen overleden. Rust zacht Troilo.