“Goodmorning kitchen cabinet”

In Films, Recensie by Keimpe Huging

Door Keimpe Huging

“Goodmorning chair, goodmorning sink, goodmorning kitchen cabinet”, zo spreekt de voice-over van een vijfjarige jongen in z’n ochtendroutine. Room is een drama geschreven door Emma Donoghue en geregisseerd door Lenny Abrahamson (Adam & Paul, 2004). Moeder en zoon bevinden zich in een schrijnende situatie waar ze desondanks het beste van maken. Het vertelt een bijzonder verhaal over gevangenschap, onschuld en levenszin.

Het verhaal

In eerste instantie lijken de vijfjarige Jack (Jacob Tremblay) en zijn moeder Joy (Brie Larson) erg gelukkig, maar hun werkelijkheid is alles behalve een paradijs. In het begin vermoed je nog dat het een arm gezin betreft in de kleine ruimte, maar dat verandert al snel wanneer je iemand de code van een elektrisch slot hoort intoetsen. Ze zitten geïsoleerd van de buitenwereld in een kamer van drie bij drie meter zonder ramen. Zo nu en dan komt er een man langs, genaamd Old Nick (Sean Bridgers), die hen met eten en andere zaken bevoorraad. Ma, zoals Jack zijn moeder liefkozend noemt, heeft een heel universum voor haar kleine jongen gecreëerd die ze eufemistisch Room noemen. Naarmate de nieuwsgierigheid van Jack groeit, komt Ma echter tot een breekpunt en besluit ze samen met Jack een plan te verzinnen om te ontsnappen. De echte uitdaging ligt echter niet alleen bij de ontsnapping, maar bij het weer aansluiting kunnen vinden in de buitenwereld. Dat vervolg maakt de film des te bezienswaardiger.

Het verhaal is bevreemdend. Het maakt bij mij veel onbegrip los over de relatie tussen Ma en Old Nick en hoe zij met haar ontvoerder omgaat. De isolatie en misbruik wordt, in eerste instantie, volledig geaccepteerd. Maar het bijzondere is dat deze film zich niet focust op de dader, maar op het slachtoffer dat de moed en hoop uiteindelijk terug vindt.

Moederliefde

Behalve isolatie en het bekende ‘Stockholm-syndroom’, wordt in de film de nadruk gelegd op thema’s als onvoorwaardelijke moederliefde, onschuld en ontdekking. De moederliefde komt sterk naar voren in hoe Joy haar zoon een volwaardige opvoeding probeert te geven binnen de drie vierkante meters. Ze leert hem lezen, schrijven, vertelt hem verhalen en speelt met de kleine man alsof hun situatie normaal en vanzelfsprekend is. Hiernaast is het die liefde die maakt dat ze haar angst overwint en een ontsnappingspoging inzet.

De nieuwsgierigheid en intelligentie van Jack leidt hem tot allerlei nieuwe ontdekkingen. Het is een rauw verhaal dat door middel van de voice-over van Jack in alle onschuld wordt verteld. Hij vertaalt de situatie naar wat voor hem te begrijpen is. Een quote uit de film geeft daar een duidelijk beeld van:“There’s so much of “place” in the world. There’s less time because the time has to be spread extra thin over all the places, like butter. So all the persons say “Hurry up! Let’s get going! Pick up the pace! Finish up now!”. Ma was in a hurry to go “boing” up to Heaven, but she forgot me. Dumbo Ma! So the aliens threw her back down. CRASH! And broke her.” Als je tussen de regels door leest, weet je dat dit een ijskoude anekdote is over z’n moeder.

Beeldend

De geïsoleerde sfeer komt sterk over op beeld als je meegenomen wordt in het ochtendritueel van moeder en zoon. Dit komt mede doordat de scènes in de Room binnen de grenzen van de muren geschoten zijn. Met andere woorden: muren mochten niet weg gehaald worden om het gemakkelijker te maken voor de camera crew. Hiernaast is het acteerwerk fenomenaal. Brie Larson heeft zich voor deze rol een maand lang afgesloten van de buitenwereld om zich in te kunnen leven in Ma en Jack. Zij zet haar karakter zo sterk neer dat ik bijna begrijp hoe het moet zijn als moeder in zo’n situatie. Larson heeft dit jaar met haar rol een Oscar gewonnen voor beste actrice. Tremblay won een prijs voor beste jonge acteur op de Critics Choice Awards 2016. In combinatie met de muziek van Stephen Rennicks is het prachtig drama op het witte doek.

Het is een meeslepend verhaal, sterk in beeld gebracht vanuit de kinderlijke onschuld van Jack. Vooral bij het einde als er een poëtische aansluiting wordt gemaakt op het begin: “Goodbye chair, goodbye sink, goodbye kitchen cabinet”. Het is een film die binnenkomt en na het kijken nog even na blijft zinderen over levenszin en wat de wens naar verandering aandrijft. Het is een absolute aanrader die nu in de Slieker draait.
[wp-review id=”4554″]