IJzingwekkend drama over politiek en moraal

In Films, Recensies by Keimpe Huging

Door Keimpe Huging

Het doel is in zicht. De orders worden gegeven. Net op het moment dat de piloot van de drone zijn lading wil afwerpen, komt er een klein meisje het doelgebied binnen wandelen. De gemoederen staan op scherp. Dat tegenwoordig oorlog wordt gevoerd op een afstand door middel van drones is al een tijd de normaalste zaak van de wereld. De film Eye in the sky laat ons zien hoe dat in zijn werk gaat en wat er bij komt kijken, zowel op militair als op emotioneel gebied.

Eye in the sky, geschreven door Guy Hibbert en geregisseerd door Gavin Hood, vertelt het verhaal van kolonel Katherine Powell (Helen Mirren), een Engelse officier die de leiding heeft over een geheime drone operatie in Kenia om  hooggeplaatste Al-Shabaab militanten op te pakken. Wanneer Powell erachter komt dat de doelwitten van plan zijn om een zelfmoordaanslag te plegen, escaleert de missie van arresteren naar uitschakelen. Op het moment dat piloot Steve Watts (Aaron Paul) de trekker wil overhalen, komt er een klein meisje in de gevarenzone, waardoor er een internationale discussie wordt losgemaakt op hoog niveau. De spanningen lopen hoog op als er over en weer gediscussieerd wordt tussen de hoogste rangen van de Amerikaanse en Britse overheid.

De film brengt prachtige thema’s naar voren zoals moreel besef, politieke beweegredenen en persoonlijke emoties. Deze worden sterk vormgegeven door de karakters van de film. Kolonel Powell’s motivatie om de terroristen uit te schakelen is erg hoog, omdat deze verdachten al zes jaar in het zicht zijn en hoog gerankt op de most wanted list. Maar het moreel besef van de drone piloot als het kleine meisje tussen hem en zijn doelwit komt, brengt de gemoederen tot een ander niveau. Het debat gaat van de ene militaire rang naar de ander, terwijl de ministers verdeeld worden door hun politieke agenda en hun eigen morele besef. Dit alles terwijl de klok tikt.

De spanning die gecreëerd wordt in de film zet je op het puntje van je stoel. De dagelijkse gang van militaire zaken doet je beseffen hoe zwaar het moet zijn voor een drone piloot om de trekker over te halen. De spanning wordt telkens een stukje hoger opgevoerd, doordat iedere keus telkens geraadpleegd moet worden door een hogere rank. In de film wordt dat gezegd als “referring up” en dat creëert een snijdende spanning, waardoor de film geen enkel saai moment kent. De scène waarin de Britse generaal Frank Benson (Alan Rickman) de verkeerde pop heeft gekocht voor zijn dochtertje en deze laat omruilen door zijn assistent terwijl hij de afweging moet maken voor de aanval op het doelwit, vind ik persoonlijk erg mooi. Dit wordt nog eens versterkt met één van de laatste shots, waarin na de hele spannende operatie de assistent met de juiste pop aankomt voor de generaal. Het brengt een contrast met zich mee en laat een weeïg gevoel achter.

Het concept van beslissingen maken aan de hand van advies en toestemming van hogere ranken met een tikkende klok maakt de film ijzingwekkend spannend. Hiernaast zijn de karakters sterk vertolkt door een geniale cast. Het conflict tussen orders, moreel besef en politieke agenda’s zorgen ervoor dat je met de karakters meeleeft. Een absolute aanrader. Laat ik mezelf corrigeren: je MOET deze film gezien hebben.