Psy-Fi: Missie of Misfit?

In Evenementen, Sfeerverslag by Redactie

Door Thirza Gielissen

Vorige week trapte Psy-Fi voor de vierde keer af in het gezelschap van 17.000 duizend bezoekers uit zo’n 90 landen. Het thema “Holographic Universe” had alles van doen omtrent de werkelijkheid versus de illusie. Wat is echt? Missie: een festival creëren waar kunst, cultuur, muziek, persoonlijke groei en natuur elkaar ontmoeten. Een plek waar alle religies, culturen, landen en andere labels elkaar in eenheid treffen en waar men kan leren van elkaar, vrij kan zijn in liefdevolle harmonie en vrede. Kan dat überhaupt in deze turbulente tijd waarin individualisme zegeviert? Een hippiefestival 3.0, maar maakt Psy-Fi haar missie waar?

“What if everything – all of us, the world, the universe – was not real? What then is the definition of ‘real’?”

~ Psy-Fi

 

PsyFi7
Het is uitstekend festivalweer, al had zelfs de regen deze menigte niet gestopt. In de volle zon lopen we over de camping naar de ingang van het festivalterrein. Mensen van allerlei leeftijden lopen ons tegemoet op blote voeten en in kleurrijke outfits. Voor vrouwen doorgaans een ultrakort, wijd jurkje of een wijde, zwierige broek, mannen veelal in een suave broek met blote bast en houten kettingen. Het haar vaak met dreads en van make-up is doorgaans geen sprake, tenzij geschminkt. En dan niet een vlinder of een pandabeer, nee, echt mooi geschminkt; subtiele maskers met goud, turkoois en zilver. Het zijn typische trends die je haakt aan deze levensstijl, waarmee er – bewust of onbewust – een statement gemaakt wordt tegen al wat we tegenwoordig ‘normaal’ achten. Het doet je afvragen: zijn dit de misfits? Of zijn wij het?

Eenmaal bij de prachtig vormgegeven mainstage danst een grote groep festivalgangers. Geen opgefokte, strakke gezichten te bekennen, maar een ontzettend relaxte sfeer onder de massa. Rechts nemen jongens en meisjes een frisse duik, zij het topless of in bikini: het maakte allemaal niet uit. De man naast me ziet meer blote borstjes dan hij in z’n leven heeft mogen zien. Ik schop mijn sandaaltjes uit en ga blootsvoets verder. Leuk, al die tentjes met sieraden van touw en halfedelstenen met verwijzingen naar het sjamanisme, hippe foodtrucks met heerlijke, gezonde, vegetarische en exotische kost en vele tentjes met festivalkleding. Alcohol lijkt hier een no go. En waarom zou je ook. De kruitdampen van kretek sigaretten en wiet kunnen je niet ontgaan, net als de jongeman die languit voorover out is gegaan tussen de brandnetels. Dat wordt een prikkelend ontwaken.

We nemen een kijkje op Sacred island en wandelen door het Mystical forest. Tussen de bomen laten lome festivalgangers zich wiegen in een hangmat of hebben zich teruggetrokken op een stapel hooibalen. ’s Avonds worden we getrakteerd op mooie lichtshows, projecties van gekleurde lotusbloemen tussen de bomen en iets wat leek op hologrammen boven het water. In de mystiek en magie waardoor je de Groene Ster in een ander licht ziet, wagen we nog een dansje tot het eind.

We zien harmonie, vrede, allerlei culturen, nationaliteiten en religies en veel mensen die op zoek zijn naar hun identiteit en bestaan, met of zonder psychedelica. Iedereen is lief en laat elkaar in waarde. Kanttekening: ook hier zien we het individu hoogtij vieren. Mensen lijken erg in hun eigen wereldje te zitten. En of je het nu ziet als misfits of niet: hier valt heel wat van te leren. Die missie is in volle glorie geslaagd. Het was een feest, bijna onwerkelijk mooi.