Het “dromerige volk” van Psy-Fi is een eer

In Column by Elke Verwoerd

Een paar maanden geleden was ik op vakantie in Ericeira, Portugal samen met L. We troffen aldaar een Franse jongen waarmee we in gesprek raakten. Hij vroeg waar we vandaan kwamen, waar L. gemakkelijk “Émsterdém” op kon antwoorden. Ik daarentegen begon al wat te hakkelen: “I live in Leeuwarden, which is all the way up north-..” Prompt kwam er een lach op z’n gezicht: “I know Leeuwarden! Psy-Fi festival!” Ik gaf ‘m een high five. Ge-wel-dig. Zit je dan, 2500 kilometer verderop.

Psy-Fi zet Leeuwarden internationaal op de kaart met 17.000 bezoekers uit ruim 110 landen. En ja, het lijkt op een hippie invasie in de stad met duizenden mensen met dreads, gekleurde harembroeken en op blote voeten. Ik geniet ervan met volle teugen: al die nationaliteiten met een collectieve intentie. “Dromerig volk”, wordt het publiek van Psy-Fi genoemd en daar kan ik het wel mee eens zijn, zij het op positieve toon. Sterker nog, ik ben zelfs geneigd dit “dromerige volk” te benijden. Ze maken deel uit van een mondiale beweging die weerstand biedt tegen het verstikkende neoliberalisme, dat niks wil weten van machtsverhoudingen en oorlogen, dat niet mee gaat in de Kardashian-oppervlakkigheden. Er is een geloof in samenzijn, eenheid, love peace happiness, als u wilt. Een deel, moet ik nuanceren, een deel zal zo zijn en een ander deel waarschijnlijk net als ik: onwennig aan de zijlijn, maar dolgraag aan willen haken op die droom. Zo links als het maar kan, maar we mogen in deze roerige tijd ook wel weer wat naar links flaneren, vind ik.

Aan de andere kant, neem dan journalist Willem Bosma, die alleen al met z’n titel tumult veroorzaakt: “Laat Psy-Fi opkrassen”. Iedereen heeft recht op een mening en ook beste Willem, laat wel wezen. Wat ik echter zo jámmer vind is dat werkelijk alles uit de kast wordt getrokken om Psy-Fi vooral niet in Leeuwarden te laten plaatsvinden en helaas steekt het kant nog wal in verhouding tot het festival. Want die vijf verstoorde nachten, want gezinnen kunnen nergens meer zwemmen, want iedereen schijt daar maar waar die zin in heeft, ja, oooh, wat is Leeuwarden vet zielig vijf dagen lang. Geterroriseerd door buitenlandse knuffelhippies. Vét kut, hoor, Willem. Suuupertjezwaar leven, wij Liwwadders.

Maar straks is het 2018 en dan is bijvoorbeeld het prachtige Giant Steps, het straatspektakel met iconische reuzen van het Franse gezelschap Royal de Luxe. Voor dit evenement worden in drie dagen tijd 600.000 bezoekers verwacht. WILLEM, WAT MOETEN WE DAN. STRAKS KAN NIEMAND MEER ERGENS ZWEMMEN.

Ik steek er nu even wat de draak mee natuurlijk, al snap ik het ook wel. Als je niets met de muziek of de mensen hebt, dan kan het ook als last worden ervaren. Maar de tegenreactie: hoe rigoureus. Ik snáp het, maar tegelijk snap ik niet dat er niet, zelfs niet een beetje rúimer gedacht kan worden. Met een beetje humor en nuance. Als we érgens onze schouders wel lichtzinnig bij op mogen halen is dit het wel. Een festival. Waar heel veel mensen plezier hebben. Ze rukken hier niet de straatstenen uit de grond zoals Cambuursupporters na de wedstrijd tegen Roda JC. Dus, overlast, wat heet.

Ik vind het met name te betreuren dat het dan direct zo ‘alles of niets’ moet zijn. Het komt althans wat over alsof meneer Bosma het liefst wil dat de Marine de boel op de Groene Ster komt schoonvegen net als op de Dam in 1970.

Nu dacht ik natuurlijk: wie ben je in vredesnaam, Willem Bosma? Als Google érgens geen antwoord op heeft dan is dit het. Niks. Nada. Niente affado. Een twitteraccount uit 2011. Niks. Geen Facebook. Geen LinkedIn, zelfs geen schoolbank.nl. Maar wél een artikel van journalist Botte Jellema óver Willem, waarin staat wat een verschrikkelijke hekel Willem heeft aan internet. Kan ik ook nog wel inkomen hoor, Willem. Internet is ruk. Heel veel ruis op de lijn, veel nutteloos geouwehoer en de wereld die vecht om een plekje in het algoritme van sociale media. Ja, er zijn echt wel belangrijkere dingen dan internet. Maar, Wil, een hékel? Kijk ons even skypen met het andere eind van de wereld, voor níks! Daar betaalde je vroeger minsten 60 gulden voor om even tien minuten te bellen met nog een dikke vertraging op de lijn. Toch prachtig?

Net als Psy-Fi: toch prachtig? De hele stad vol nieuw, energiek volk! Toch even wat anders dan de doorsnee grijze Liwwadder muizen. Even heel wat anders dan een dorpsfeest waar mensen stuk gaan op Frans Duits.

Nogmaals Willem, je hebt helemaal recht om je zegje te doen, dat vind ik alleen maar mooi. Maar, en hier is mijn mening, ik vind dat meningen vooral goed onderbouwd moeten zijn met alle visies en nuances in ogenschouw nemend. Waarom? Omdat je anders álles wel kan roepen onder het mom van ‘mening’. Dat doen mensen op internet vaak. Vind ik heel stom. “Iedereen met blond haar is kut. Want ze zijn allemaal dom. Dat is mijn mening.” Of: “Psy-Fi moet opkrassen. Want niemand kan meer zwemmen. Dat is mijn mening.”

Waarom ik vind dat Psy-Fi in Leeuwarden moet blijven: het is een vernieuwend en verfrissend festival met een heldere visie, het zet Leeuwarden internationaal op de kaart, vijf dagen lang wordt er een magische, saamhorige sfeer gecreëerd op de Groene Ster met 17.000 gasten uit 110 nationaliteiten die allen met positieve ervaringen en verhalen naar huis gaan; dat Leeuwarden dit “dromerig volk” host,  vind ik, als inwoner van Leeuwarden, een absolute eer.

ELKE VERWOERD