Peter Dijkstra > Buurthuizen van de 21ste eeuw

In Column, Gastblog by Gastschrijver

peterWekelijks hebben we een gastblogger die zijn of haar kijk geeft op ús Liwwadden. Peter Dijkstra bijt hierin de spits af. In het normale leven is hij onder andere werkzaam bij Wolf Atlas Management, Bookings & Events, projectleider bij Friesland Pop en muziekprogrammeur bij onder andere Podium Asteriks.


“Patat. Daar heb ik nu echt zin in. Met twee dikke kroketten!”

“Ja, maar jongens ik heb gewoon brood mee”, antwoord ik. “Voor het eerst deze week.” Vijf tellen later zitten we met z’n vieren in de auto.

De dichtsbijzijnde snackbar is op driehonderd meter afstand van kantoor, net te ver om te lopen. Ik parkeer mijn Golfje, met John Deer pet op de hoedenplank, pontificaal voor de deur. Als vier jongeren uit de Westereen die met hun vrienden afspreken op zaterdagavond bij de MacDonalds in Goutum, stappen we quasi-stoer de weg over. “Moai Golfke jong!” En: “Must dat wiifke sien!”

Niets vertelt meer over de wijk dan haar snackbar. Het is het buurthuis van de 21ste eeuw. Zo kennen we inmiddels allemaal snackbar Het Vliet. Eerst door die, inmiddels, legendarische documentaire, later door het bijzondere Literair Snackfestival. Je gaat een beetje van die mensen houden. Die gewone Leeuwarders, die eigenlijk niet zoveel verschillen van jou en mij. Die het misschien wel moeilijk hebben, maar nooit moeilijk doen.

Bij Snackpoint De Leeuwerik is het beeld niet anders. Het is hier aardig druk rond het middaguur. Twee buren schuiven een schnitzel naar binnen, zo groot heb ik ze in Oostenrijk niet gezien. Een bord patat pinda doet de rest. Die badkamer hebben ze vanmiddag in no-time betegeld.

We kiezen voor de vier krukken bij het raam. Op een rijtje, zodat we samen lekker kunnen kijken naar alles wat voorbij loopt. En naar ‘mien golfke’: wat staat ‘ie ‘moai parkeert’. Al snel raken we verveeld. Behalve wat schuivelende bejaarden, is het rustig op straat. Ik kijk om me heen. Mijn oog valt op een plaatje van de Terminator Burger en ik heb nu al spijt van mijn bestelling. Ik knipoog naar Arnie: ‘I’ll be back’.

Terwijl De Leeuwerik zich met frituurdampen vult, verkassen we naar een tafel voor vier. Eén arm op de tafel, de ander om de patat naar binnen te schuiven. Ik slurp aan mijn milkshake banaan; die heb je niet bij de MacDonalds in Goutum. Niemand kijkt op van onze aanwezigheid. Voor even zijn we die gewone Leeuwarders. Ik vind het heerlijk.

Mienskip. Ik was het woord eigenlijk al een beetje zat. Teveel gebakken lucht. Maar hier in Snackbar de Leeuwerik ben ik blij om deel uit te maken van deze gemeenschap. Ik lach eventjes naar de Chinese vrouw achter de counter. Ze gooit nog maar eens een paar frikadellen in het vet. Komen ze boven drijven, dan is het tijd om ze eruit te halen. Simple as that.

foto (5)