Ons Gaan Braai

In Column by Sierd van der Bij

Door Sierd van der Bij

braai

Vandaag even geen surrogaat gouda tussen mijn brood. Nee, steak. Die was over van de braai die de schoonfamilie eerder vandaag had. Bij een braai blijft wel vaker iets over. Als je denkt dat we hier in Afrika honger lijden, heb je het mis.

Bij een Zuid-Afrikaanse braai wordt vaak een kleine veestapel op het smeulende vuur gelegd. Gewoon lekker eten. Inderdaad, braaien is eigenlijk hetzelfde als barbequen. Het enige verschil is dat ze hier niet een workshop van Amerikanen nodig hebben gehad om een barbecue cultuur voor de zomerdagen voor elkaar te braden. Het is hier meestal natuurlijk ook gewoon zomer.

Hier wordt goed gebraaid. Een vrijdagmiddag iets eerder naar huis om vervolgens met de hele familie rond de braai te staan, dat hemelse stuk vuur dat gewoon met een viertal ouderwetse houtblokjes is gesticht. Houtskool is voor mietjes, niets braait beter dan hout. Als dat vuur dan een keer goed onderweg is, dan gooi je daar geen hamburger of een lauwe frikandel op. Biefstuk, karbonade of boerewors. Niets minder. Dat eet je dan ook niet stukje voor stukje direct vanaf het vuur alsof je aan het gourmetten bent, maar alles in een keer wanneer het eenmaal klaar gebraaid is. Je eet te veel of je eet niet. Klaar. Als er dan wat over blijft, neem je het mee naar je werk zodat je dezelfde avond weer vers kunt braaien.Ja, dat braaien is hier wel wat. Het maakt het leven een stuk makkelijker eigenlijk. Op ieder feestje is het een prima sfeermaker en de volgende dag stilt het de katerige honger. Het is een stukje cultuur van de eerste Nederlanders, Fransen en Duitsers die de Kaapse kolonie bereikten. National Heritage Day heet hier in de volksmond dan ook National Braaiday. Mooi wel, dat braaien. Zouden ze in Nederland ook moeten doen. Braden op het vuur, al het vlees wat je maar kunt vinden. Of het nou een koe, een zebra of een vegetariër is, op de braai is het uiteindelijk toch gewoon een goed stuk vlees.