Minder

In Column by Sierd van der Bij

Door Sierd van der Bij

Het waait. Het stormt. De drie stukke glazen van het bushokje staan op het zuidoosten. Een vooruitziende blik heeft de sukkel die verantwoordelijk is voor het ontbrekende, vierde glas. Het helpt natuurlijk ook niet dat ze deze hokjes van glas maken. Hoewel, het kijkt wel makkelijk. Hoe laat is het? Hij zal wel te laat zijn. Ik draai nog een peukje. Nou, hier zit ik dan. Steenendam. Stiennendaam. Mijn eerste week zit er alweer bijna op. Ben ik blij? Ik weet het niet. Ik moet toch wat. Een flexibel contract is beter dan geen contract, en ik kan tenminste mijn telefoonabonnement betalen. Dat kan Jan niet. Hij krijgt nog centen van zijn moeder.

Godverdomme, ik zou wel eens willen gaan reizen. Beetje met een rugzak lopen kutten. Ho, daar is de bus. Chipkaart in de ene hand, telefoon in de andere. Doe maar net alsof je dit iedere dag doet. Ha, dat doe je ook. Al een week. Goedemorgen tegen de buschauffeur zeggen, recht voor je uit kijken en doorlopen tot je bij de stoelen achter de achterste wielen bent. Jezus, wat zien jullie er allemaal weer lekker wakker uit. Ho kut, daar zit Annemarie. Recht voor je uit kijken. En zitten. Man oh man, wat een vrouw. Als ik haar met de rest van de bus moet vergelijken, dan kan ik meteen wel op die stopknop rammen. Mooi man, dit leven. Kijk, de zon komt langzaam op boven het Butenfjild, je hoort vijf verschillende muziekstijlen op minder dan twee meter afstand en de bus is al bijna in Oudkerk.

Ben ik blij? Jawel, maar ik wil zoveel meer. Een auto? Misschien. Doet me denken aan de openingsscene van Trainspotting. Choose life. Aan de heroine zitten we nog niet, maar met speed zitten we er niet zover vanaf. Meer. Gewoon meer. Meer actie, minder weilanden. Meer wijn, minder bier. Meer coke, minder speed. Meer muziek, minder Arriva. Meer. Ik kan me voorstellen dat pake al meer wilde. Hij kwam nooit los van de Tweede Wereldoorlog, en ontsprong net de dansjes van de Jaren ’60.

Wat een ellende. Wij hebben niets te klagen, maar we willen alleen maar meer. Als we het maar kunnen delen op Facebook. Meer of minder? Meer met minder is ook mooi. Hoe dan ook, ik wil wat anders. Een week, en nu wil ik alweer wat anders. Ik heb soms zo’n hekel aan mezelf. Waarom kan ik niet gewoon tevreden zijn met wat ik heb? Oh kijk, E10. Daar wokte ik nog met Annemarie. Zou ze er nog wel eens aan terug denken? Toen ik die aardbei in de chocoladefontein liet flikkeren? Meer wil ik. Ik draai alvast een peukje voor straks, wanneer ik uit stap.