Liwwadden Syndrome

In Column, Lekker lezen by Raymond Muller

Door Raymond Muller
Foto door Marc Quere

Niet langer dan veertien aaneensloten dagen bin ik uut Liwwadden futweest.
Max driehonderdzesendertig uren bin dat. Niet om ’t een of ’t ander; ik besta al ruwweg tweehonderddrieënzestigduuzend uur.

Veertien dagen dus. Ik dacht eerst dat ut ‘r tien waren, maar ik was die twee weken Ameland even vergeten. In ‘e caravan op Klein Vaarwater.
Goed, ik hef New York sien, bin op Ibiza wezen clubben en vond ut binnengaan van t Pantheon de bijzonderste atmosfeer die ’t ik oait voelt hef.

Ik bin groat wudden in Liwwadden. Vanaf mien blonde babyharen, tot ut bruun werd, tot die keer dat ik uut geldzorgen mien harses liet kaalskeren door mien pa, tot aan ‘e dag van vandaag dat ik af en toe een grieze haar ontdek.

Ik vraag my su af; su ik hier een godvergeten-leven-lang leven blieve? Su ik hier doadgaan? Ik ben immers al dertig jaar onderweg.

Hef ik miskien last fan ut ‘Liwwadden Syndrome’?

Is dat waarom ik die stukjes bomvol flieberige liefde skriif?

Omdat ik niet beter weet?

Bin ik vastroest?

Bin ik een Liwwadder?

Gaan ik hier doad?