Lekker lezen: De Hoekbank

In Kort verhaal, Lekker lezen by Sierd van der Bij

Door Sierd van der Bij

Ze was er eentje van het type bushalte. Je vindt het wel even best, want je weet dat de bus onderweg is. Je gaat er wel even voor zitten, want je weet dat het maar voor even is. Voor mij een bushalte, voor iemand anders wellicht een bus-depot – ik zal er niet over oordelen, ieder zijn eigen. Eigen, dat doet me denken aan Sjouke. Hij was altijd voor alles in. Rende hij niet half naakt, in staat van narcose over de Nieuwstad, schreeuwend dat hij zijn moeder haatte, dan lag hij jankend op de Weaze, bedelend om een Oost-Europees happy endje. Op een dag kwam hij naar ons toe en zei hij dat hij voor eens en altijd Lijn 350 naar Alkmaar zou pakken. “Vanaf daar pak ik de trein naar Amsterdam. Dan ga ik naar de hoeren en kom ik nooit meer terug naar deze godvergeten stad.” We vroegen hem waarom hij niet de trein vanaf Leeuwarden pakte. Daar hadden wij geen fuck mee te maken, zei hij dan.

Die Afsluitdijk is me er eentje. Als we die niet hadden, dan was de kans wel heel klein geweest dat we eens iemand uit Den Helder troffen. Waarschijnlijk ging Jan dan sowieso niet met zijn ouders naar Schoorl. Ging er in Harlingen dan een boot naar Texel? Zou Texel bewoond zijn? Wie zou er gehurkt voor de schapen zorgen?

Mooi was ze wel. Ze had een eigenzinnig koppie. Ze deed je denken aan de Friese Wouden in de lente en het Groninger Noorderplantsoen in de zomer. Het was geen lente en evenmin zomer. Wat toch goed was, dat het lang duurde voordat die herfst de bus kwam. Op de radio hadden ze het om de vier dagen over zomerse temperaturen en iedere week lag er wel een zooitje lui HBO-volk in de Prinsentuin te Whatsappen. Samen liepen we over de klinkers van het oudste Leeuwarden. We rookten een jointje bij de Repel, aten een kroketje aan Het Vliet en bluften een rondje karaoke bij Ton in Scooters. Als we bushaltes met elkaar moeten vergelijken, dan was ze het bushokje bij de Koepelkerk en niet die ene in Nijlân.

Uiteindelijk werd de herfst toch weer winter, en je moet wel van hele goede huize komen, wil je in de wintermaanden niet net wat vaker de auto pakken. Zoals de boys al voorspeld hadden, eindigde ik toch weer alleen. Peter had al een jaar of vijf (“gast!”) zijn Marijke, Sjonnie deed het nog steeds zo nu en dan met Sylvia en ik zat hier, daar en overal in de kou. Krijg toch allemaal de… Nee, laten we niet overdrijven, het was leuk geweest. Je moet er ook niet aan denken om met kerst en Oud en Nieuw ergens op een streng gereformeerde hoekbank te moeten zitten. Iemand nog wat te drinken?