Lekker lezen: De Afsluitdijk

In Kort verhaal, Lekker lezen by Nena van Driel

Door Nena van Driel

Na drie maanden komt hij me weer eens ophalen. We ontmoeten elkaar voor het eerst aan de kop van de Afsluitdijk. We discussiëren in voice-memo’s over welke kop. Aan de toon van zijn stem kan ik opmaken: een beetje brak, te veel werk voor vandaag en barlustig. Mijn beste vriend Alex. Ik noem mijn beste vrienden graag beste, die onderscheiding verdienen ze.

Den Oever. Ik wacht bij de verlaten bushalte langs de snelweg. Terwijl ik mijn plek heb gevonden op een bankje, staar ik naar het enige andere meisje op het perron. Ze is zeker tien jaar jonger en heeft benen als kaasstengels. Ze kijkt bangig uit haar Bambi-ogen. Ik vraag me af waar die angst vandaan komt.
Ik realiseer me dat ik de oorzaak ben, aangezien ik al zeker drie minuten onafgebroken naar haar staar. Dat angstige gedoe. Zijn oude Porsche komt over de busbaan aan rijden – in zijn dromen zeker. Zijn oude Polo komt over de busbaan aan rijden. Door zijn open ramen schalt Sinatra. Frank Sinatra. Dit luistert Alex als: 1. Er op zijn ego is getrapt 2. Bij hartenpijn 3. Bij katers 4. Na een onenightstand 5. Als er geen andere cd in de buurt is.

Sinatra door zijn krakkemikkige speakers. Ik stap in en we omhelzen elkaar als broer en zus, als vrienden, maten, seksloos maar liefdevol. Door onze zonnebrillen kijken we elkaar aan, we blozen van geluk en de hitte in de auto. We kopen vaak los van elkaar dezelfde zonnebrillen en raken ze altijd kwijt, maar we dragen er altijd een. Tegen de zon, de kater, de depressie. We realiseren ons dat de busbaan makkelijk op te rijden is, maar enkel door een slagboom te verlaten. Hij beukt zijn Polo over de stoeprand alsof het bij de verkeersregels hoort en draait het volume van zijn loszittende cd-speler op maximaal en zingt m’n naam. We eten wat dropjes en Frank heeft me binnen een minuut helemaal te pakken.

Een luchtig gesprek over pedofilie, een onderwerp waar ik de laatste tijd graag over praat. “Echt knap, jij kunt zelfs pedofilie romantiseren”, zegt Alex terwijl hij zijn zonnebril dichter op zijn neus schuift. “Ik ben niet romantisch.” Terwijl ik dit zeg realiseer ik me dat ik knetter-romantisch van aard ben. Alex hoeft geen weerwoord te geven, ik corrigeer mezelf. We scheuren over de Afsluitdijk bij zonsondergang en ik waan me een moment in Badlands. Wanneer Alex en ik samen in de auto zitten is het leven de moeite waard. Kater – gebroken hart – de eenzaamheid – de twijfel – gewoon het leven. Het maakt geen ruk uit. Wanneer hij en ik in zijn rijdende vuilnisbak door de Friese landen rijden is het leven goed. Mijn gedachten dwalen af naar Leeuwarden.

Een maand geleden heb ik afscheid genomen van Leeuwarden. De stad die diep in mijn hart ligt. De stad die ik ben ontvlucht. Die beeldschone lelijke stad. Mijn afscheid van Leeuwarden betekende het einde van een periode. Na jarenlang sluimeren door het leven is mijn vader wakker geworden en heeft liefde gevonden. Daarmee heeft hij ook een boerderij — ergens in het midden van nergens — gekocht en dus, einde Leeuwarden. Weg huis. De plek van mijn jeugd, m’n adolescente jaren nu gepakt in dozen ergens in een schuur.

Ik heb tranen gelaten die laatste ochtend onderweg naar het station. Alleen de stad was mijn getuige. Het was een waardeloos afscheid en ik dacht aan hem. Die gek die in de nacht op straat zo vaak zijn bezopen liefde aan mij verklaarde. En ik die altijd mee ging. Veel te vaak, veel te lang, veel te weinig liefde. Enkel naïeve hoop en lust. Hij, die niet langer onder is.

Ja klopt dood, hij is dood. Tussen zes planken, waarschijnlijk uit zijn kist gegist van alle drank in zijn vermoeide lichaam. Zijn begrafenis was de laatste keer dat de groep bij elkaar was, nog nooit eerder hebben we zoveel gedronken als die dag. Daarna leek de stad anders en wij misschien ook.

De Afsluitdijk hebben we inmiddels achter ons gelaten. Alex probeert me te vermaken met verontrustende gezichtsuitdrukkingen en imitaties van Frank. Naar Leeuwarden rijden we niet vanavond, want daarvan hebben we afscheid genomen. Of toch niet.