“Het Biljart”

In Kroegverhalen, Stadse Zaken by Zander Lamme

Door Zander Lamme

,,Sorry jongens, jullie mogen niet naar binnen”, sprak de portier bij de deur. ,,We hebben een besloten avond.”
,,Ah, kom op man, een biertje moet toch kunnen”, zei Satte, die ontzettend barlustig was deze avond.
,,Twee ook”, vond Lou, die zich ook wel ontzettend op een biertje had verheugd. ,,We zijn speciaal vanuit het centrum naar de wijk gekomen voor een biertje aan deze bar.”
De opmerking vleide de portier en hij gaf toe. ,,Vooruit dan maar, kom er in.”
Het was jaren geleden dat Lou en Satte de bar bezocht hadden. Voorheen woonden ze er zo ongeveer naast. Met name Satte gebruikte de bar in die tijd als avondslijterij voor de momenten dat hij er te laat achter kwam dat zijn bier op was. Maar sinds de twee niet meer in de buitenwijk woonden, waren ze er eigenlijk nooit meer geweest. De bar was leeg. Iedereen, en daadwerkelijk iedere stamgast was aanwezig, stond om de biljarttafel te luisteren naar een man die het woord had.
,,Al moet ik zeggen dat het toch een verrassing was”, sprak de man plechtig.
,,Wat was een verrassing”, fluisterde Lou.
,,Weet ik veel”, antwoordde Satte.
,,Niet dat niemand had verwacht dat Jan tweede zou worden dit jaar, maar wel dat hij tijdens het spelen van het biljart bij tien wedstrijden nuchter was. Dat noem ik pas een record.” De toehoorders lachten. Jan, een magere man van zo rond de zestig jaar, maakte een lichte buiging en zoop daarna in één teug zijn net getapte biertje op, om te bewijzen dat hij het drinken nog niet was verleerd. ,,In het bijzonder wil ik de volgende sponsoren nog bedanken”, ging de spreker verder, ,,die ons ook dit jaar weer van geweldige prijzen hebben voorzien.”
Satte keek naar het biljart. Erop stonden een breedbeeldtelevisie, een laptop, een chique combimagnetron, een staafmixer en nog wat zaken die hij niet herkende. Hij tikte Lou aan, die naar een vis in een kom keek, en zei terwijl de spreker nog bezig was met het opnoemen van sponsoren: ,,Moet je zien. Die hoofdprijzen zijn zeker honderd euro per stuk waard. Dat is niet verkeerd voor zo’n wijkbiljartclub.” Lou knikte en draaide zich weer naar de vis.
,,Dan is het nu tijd voor de prijzen. Net zoals vorig jaar mag de winnaar weer als eerste een prijs van het biljart pakken, dus Kees, ga je gang.”
Kees liep onder luid applaus naar de tafel en bestudeerde de televisie, laptop en magnetron aandachtig. Hij leek de geldwaardes van de apparaten nauwkeurig af te wegen in zijn hoofd. ,,Kom op Kees, kies iets”, riep iemand die het te lang vond duren. ,,Oké, oké, dan neem ik de laptop!”
,,Heel goed, Kees, geniet er van”, zei de spreker. ,,Dan is nu de beurt aan jou, Jan. En als het kan: graag iets sneller beslissen, we hebben hier nog dertig prijzen te verdelen.”
Jan knikte, keek naar de tafel en pakte toen resoluut een fles berenburg met een lintje. De aanwezigen maakten verbaasde geluiden. ,,Waarom pak je die tv niet?”
,,Tja, ik ben gewoon een zatlap.”