Succesconcept van Jazzmuziek en Hapjes

In Evenementen, Sfeerverslag by Elke Verwoerd

Afgelopen zondag kon jazzminnend Leeuwarden haar hart ophalen tijdens JazzNtaste: een toegankelijk evenement waarbij jazzmuziek en eten met elkaar worden verbonden. De combinatie van jazz en delicatessen blijkt een gouden greep: het evenement, een initiatief in het kader van Stad van de Smaak in samenwerking met CityJazz Leeuwarden, is volledig uitverkocht. Elke was erbij en schrijft over haar bevindingen tijdens deze muzikale en culinaire tocht langs vijf locaties in de binnenstad.

Door Elke Verwoerd
Beeld: WijvanPS

In alle eerlijkheid moet ik mezelf er even toe zetten om een blog te schrijven over gastronomie en culinaire proefwaardigheden. Ik moet altijd wat lachen om uitspraken als ‘tongstrelend’ en ‘vleugjes’ en ‘snufjes’ van het één of het ander. Als ik het uitspreek is de manier waarop ik dat vrijwel automatisch doe niet te onderscheiden van Marijke Helwegen. Afijn, mijn poging: een nabeschouwing van de muziek en culinaire delicatessen tijdens JazzNtaste.

Paddy O’ Ryan – Tim de Vries

De programmering van JazzNtaste kenmerkt zich door jong jazztalent uit Friesland. Saxofonist Tim de Vries (21, Boksum) trapt af in Paddy O’ Ryan. Tim de Vries zou je kunnen kennen als de saxofonist van de soulband Yanesh! Dit keer speelt hij in een kleinere formatie dan we over het algemeen van hem gewend zijn; enkel gesteund door gitarist en bassist, waarvan de laatste goed werk deed op een zes-snarige basgitaar. Tim is een talent van de bovenste plank, die op z’n jonge leeftijd al één van Neerlands beste saxofonisten genoemd mag worden.

Qua ‘culinaire delicatessen’ – het klinkt altijd zo heerlijk decadent – krijg ik een hapje buikspek van Kempenaer varkentjes uit Echtenerbrug. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik al sinds mijn heugenis vegetariër ben, al laat ik de afgelopen tijd bewust de teugels iets vieren, puur omdat ik vind dat niets dwangmatig moet zijn. Laat ik in ieder geval stellen dat ik zélden vlees eet, laat staan rood vlees, laat staan varkensvlees. Maar hey, in het kader van JazzNtaste ga ik voor het experiment en het ‘echte’ werk. Het ziet er in eerste instantie prachtig mooi uit, op een bedje van sla. Ik denk nog: ‘Kijk nou, varkentje, hoe mooi je hier ligt.’ Wetend waar het varken vandaan komt, stelt mij dan ook weer gerust. Het smaakt ook nog heerlijk, zacht als boter met een licht krokant korstje.

Oranjehotel – Willem Romers Trio

Van Paddy vertrekken we richting het Oranjehotel, waar een prachtige vleugel staat, een contrabas en drum: het Willem Romers Trio voorziet hier van muziek. Fijne jazz dat je doet meetikken met je voeten en weg laat dromen. Denk wat richting Chet Baker tot Duke Ellington. De drie jongens zetten een waarachtige sfeer neer, waarbij ik direct neiging heb om een glitterrode jurk aan te trekken en chic rond te lopen. Past heerlijk in een smokey bar. Willem Romers (21, Mantgum) laat zich kennen als uitzonderlijk goede drummer. foto

Van het Oranjehotel krijgen we een Fries broodje bapao, gevuld met Friese droge worst, Kollumer erwten en een mayonaise van gebrande pake Oets mosterd, geserveerd in een Oosters bakje op krantenpapier. Ik weet niet of iedereen hetzelfde krantenartikel heeft, maar op de mijne lees ik iets over Fish & Chips. Ik vind het mooi verzonnen. De ‘snack’ is me echter wat te droog naar mijn smaak en ik loop behoorlijk te pielen met een vork. Achteraf bekeken had ik hem beter uit de hand kunnen eten. Nu weet ik dat een ordinaire bapao überhaupt al een aardige deeghap is die je dan ook ordinair moet wegspoelen met cola of een biertje, in die zin is dit compactere exemplaar een hele verbetering. Het mag me alleen wat meer verrassen. De Friese worst kwam niet echt tot haar recht, ik had ‘m dan ook iets pittiger verwacht. Ik bestel er dus maar even een verse jus d’orange bij die, jawel, bij het Oranjehotel echt vers is en niet half vermengd met sinaasappelsap uit pak.

Café Thus – Nick Feenstra Duo

DSC_0183Nick Feenstra is saxofonist bij het Broken Brass Ensemble en dat vind ik nu eenmaal erg leuk en feestelijk. Erg benieuwd naar wat hij nu neerzet als duo. Nick is wat dat betreft een geboren showman met de lach op z’n hand. ‘Avant garde’ muziek, waarbij daadwerkelijk met een keukengarde de drums wordt bespeeld, is niet alleen humor: het werkt ook verbazingwekkend. Maar als net m’n oren zijn verwend door conservatoriumlui die jazz tot in de fijnste knepen verstaan, merk je wel dat Nick van een andere tak van sport komt. De aanstekelijke lol van het spelen staat voorop en dat maakt veel goed.

Van Café Thùs krijgen we eerst een bruschetta van suikerbrood met jambon en abrikozenjam. Wat me opvalt en me vrolijk stemt is de kok die het persoonlijk brengt en me uitlegt wat het is. Aandacht voor de gast -let wel: ik zit hier moederziel alleen-, vind ik prettig. Het ensemble is me iets te zoet, want: suikerbrood is zoet en jam ook. Zout met zoet werkt over het algemeen bijzonder goed, van meloen met parmaham tot pindakaas met jam. De bruschetta had volgens mij eerder iets verfrissends nodig. Ik zit nog te bedenken wat. Komkommer? Een druifje? Een crème fraiche-achtig iets? Ik laat het aan de kok over. Presentatie in ieder geval +1. Vervolgens een lollie van geitenkaas, gedoopt in kruim van Fryske dumkes. Wederom door kok im persona uitgelegd en gegeven. Nu kan je mij alles voorschotelen waar geitenkaas in zit en ik vind het steevast heerlijk. De anijsachtige smaak van de dumkes is vrij subtiel, niet overheersend. Een goed werkende combi die ik op een toastje wil smeren met een mooie rode wijn erbij.

De Walrus – Celine Brugman

Om de stem van Celine Brugman kom je niet. Kan je nog zo in gesprek raken met je buurvrouw – ik weet, ik had maar één taak -, maar Celine heeft een stem waarop je kan leunen. Het deint mee op de achtergrond, tegelijk grijpt het je om te luisteren. Ik hoor een beetje Madeleine Peyroux. Nu moet ik zeggen: jazz zingen is niet iets dat je zomaar uit je mouw schudt, of je moet Ella Fitzgerald, Nina Simone of een wonderkind als Lady Gaga zijn. Het gaat zó om een gevoel overbrengen en dat lukt Celine. Qua presentatie had ik haar dan wel weer graag in een rode glitterjurk gezien, bij wijze van spreken, en niet in een spijkerbroek met een kanten shirtje en een jasje; het past niet bij hetgeen dat ze zingt. Maar goed, als dat het enige is waar ik over kan miepen: well done.

Bij de Walrus krijgen we een Friese runderstoof met een – komt ‘ie – ‘vleugje’ Weduwe Joustra en een goede eetlepel aardappelpurree. Qua presentatie: mwoah. Van runderstoof kan je weinig moois meer maken. Lekker is ‘ie, maar ik ben er nu niet bijzonder van onder de indruk. Voelt voor mij een beetje als een eenpansgerecht wat men even tussendoor heeft gemaakt, kan lekker sudderen. Afijn, let wel: Hollander als ik ben, is dit me te gewoontjes, maar wellicht dat iemand van verder weg het de hemelen in zou prijzen. In mijn geval had ik bitterballen met een ‘vleugje’ mosterd ook prima gevonden.

Spinoza – Vai Vai Vai

Ik draai ‘m even om: direct bij entree van Spinoza staat een jonge man met een dienblad en glaasjes met de Excelsiorcocktail. De naam komt mij wat studentikoos over, maar goed: what’s in a name. Alsof Friese bapao of runderstoof nu direct je oorsmeer doet druipen. Een glaasje gevuld met kip, Friese seizoensgroenten, appel en kerrie. Voor de beeldvorming: een klodder kerriesaus. Ik vind het zonde, want kerrie overheerst behoorlijk en het enige wat ik qua structuur en smaak er nog uit kan halen is de kip en de appel. Dus of ik nu ordinaire winterpeen heb gegeten of de beste pastinaak die uit de klei is getrokken: ik weet het niet. Ik ween een beetje, want pastinaak vind ik echt heel erg lekker.

Qua muziek: zálig. Ooooh, ik voel de zomer kriebelen bij het horen van de jazz met wat Braziliaanse accenten. Denk een beetje Masque Nada – dat nummer dat Black Eyed Peas ooit gecovered heeft – en wat Stan Getz-achtig (Girl from Ipanema met Astrud Gilberto). Het is een lust, zangeres Evelien Storm experimenteert lekker met haar stem, wat iets heeft van Regina Spektor die er af en toe ook wat verrassende geluiden tussendoor kan laten horen, maar het past. Genieten. Vai Vai Vai: hulde.

Ik heb een verrassend leuke dag gehad en dingen gegeten waar ik zelf van sta te kijken. JazzNtaste heeft een potentie van heb ik jou daar. De programmering was verrassend en leuk, m’n liefde voor jazz weer opgekalefaterd. De delicatessen vond ik alleen niet allemaal evenzo delicaat, maar passen wellicht dan ook weer bij de prijs-/kwaliteitsklasse van de locatie. Ik had wel verwacht dat er qua culinaire hoogstandjes even goed werd uitgepakt, maar dat viel soms wat tegen. Als Stad van de Smaak: knal het er dan even in, laat een visitekaartje achter en het naar meer smaken. Het is een manier om de Leeuwarder gastronomie te ontdekken, als inwoner en als toerist. Ik zeg: dit mag wat mij betreft jaarlijks, hálfjaarlijks zelfs. Het maakt nieuwsgierig naar wat Leeuwarden nog meer op culinair gebied te bieden heeft.