“Alle eendjes zwemmen in het water”

In Evenementen, Sfeerverslag by Redactie

Door Anne-Flore Muller
Foto’s door Piter Hettinga

Wanneer ik aan festivals denk, dan zie ik direct warme nazomerdagen voor me, met warme avonden waarop je zonder probleem tot diep in de nacht op blote voeten kunt dansen. Maar toen ik afgelopen vrijdag op de boot stapte richting Vlieland voor de zevende editie van het festival Into The Great Wide Open, waren de weersvoorspellingen zacht uitgedrukt niet écht hoopgevend.

Regen, onweer, hevige windstoten en meer van dat soort fratsen stonden ons te wachten. En ondanks de vele zonnedansjes en schietgebedjes die ik de dagen voor ‘t festival deed, had de weerman uitgerekend dit weekend wél gelijk. En zo moest ik binnen vierentwintig uur mijn beeld bijstellen, als een gek op jacht naar het meest waterdichte regenpak op aarde en een soort van semi charmante regenlaarzen. (Kekke zwarte laarsjes met witte stippen zijn het geworden, yay!). Zodra ik die essentials in mijn koffer gepropt had, verdwenen mijn zorgen en maakten die plaats voor de welbekende festivalkriebels.

De normaal gesproken altijd gezellig uitziende haven had iets dreigends, door de regen die tegen de ramen van de boot kletterde, de bibberende festivalgangers op de kade en de fluitende wind die om onze oren suisde. Maar zodra we richting Camping Stortemelk liepen en het Sportveld passeerde, schenen de lichtjes van het festival ons hoopgevend tegemoet. Terwijl er op het laatste moment nog allemaal extra tenten opgebouwd werden om zoveel mogelijk mensen bescherming te kunnen bieden tegen de regen en er extra zand gestort werd op het terrein tegen de blubber, begon het eiland langzaam vol te lopen met verwachtingsvolle bezoekers.

ITGWO FESTIVAL - 4Het campingrestaurant de Bolder bulderde van het gepraat van mensen. De tosti’s, soep, en hete koffie werden af en aan gedragen door allerlei hardwerkende jongeren. Bij de ingang stond een scherm met een live update van het weer, maar die kon je maar beter met een grote boog ontwijken. “Ik ben er alle zeven keren bij geweest, maar zulk hondenweer heb ik nog nooit meegemaakt!”, verzuchtte een verkleumde meneer naast me.

Met verregende programmaboekjes in de hand, gewapend met een biertje én gehuld in een groot regenpak is dansen een stuk lastiger, maar we ondervonden al gauw dat ook dit de pret niet drukken kon. Want met artiesten als Con Brio, Seun Kuti of Kenny B was zelfs dansen met windkracht acht en wapperende poncho’s een feestje op zich.

Zaterdag gebeurde plots het ondenkbare. De zón scheen! Zomaar, totaal onaangekondigd en onverwacht, werden onze brakke hoofdjes plots verwarmd door zeer welkome zonnestralen. En ineens was het festivalterrein zoals het zou moeten zijn. Groepjes mensen lagen in de zon met hun gezichten richting de zon gedraaid. De regenjassen werden nu als zitjes gebruikt, en de eerste zonnebrillen werden tevoorschijn getoverd. Regenlaarzen werden vervangen door slippers, en warme kopjes muntthee door koude biertjes. Het eerder zo uitgestorven festivalterrein was plots vol, gezellig, rumoerig en vol verwachting. Natuurlijk waren deze momentjes zon op een hand te tellen, maar dat was net genoeg om op te drogen en bevrijd te worden van het zweterige regenpak.

Ik ben zo blij met mijn stevige De Waard tent!”, zei een mevrouw naast me in de lange wachtrij voor de douches. Iedereen leek te snakken naar de zeven minuten warm water. Want zonder stormtent was het hopeloos. De kleine, plastic campingtentjes waren simpelweg niet opgewassen tegen de rukwinden die de camping teisterden. Elastieken werden losgerukt, haringen uit de grond getrokken en zeilen vlogen door de lucht. Groepjes mensen bouwden in de douchehokken een kamp, alwaar ze op een klein kookpitje een pastamaaltijd probeerden te brouwen. Maar waar je ook keek en hoe koud het ook was, het bedierf de stemming niet. Rare dansjes werden uit de kast gehaald om warm te worden en iedereen leek er de lol wel van in te zien.

En toch merkte ik de opluchting zondagmiddag op de boot terug richting Harlingen. Terwijl alle verkreukelde festivalgangers bepakt en bezakt op de boot zaten met een kopje koffie, leek de survivelmodus van het weekend eindelijk uitgezet te kunnen worden en de tijd voor ontspanning te kunnen beginnen.

Tja, het was me wat. Totaal anders dan ik me had ingebeeld, en af en toe meer overleven dan genieten. Maar een ding is wel bewezen; goede muziek en goed gezelschap maakt dat je alles aan kunt!