Blunderen met Wieke

In Column, Inspiratie by Wieke Wiersma

Door Wieke Wiersma

Het is u vast niet ontgaan, het is inmiddels 2016. Bij zo’n jaarwisseling hoort dan een bespiegeling op de afgelopen maanden. Ik geloof dat het idee is dat ik dit jaar dingen heel erg anders ga aanpakken, omdat ik vele wijze lessen heb geleerd van mijn eigen handelen. Voor mij geldt dat ik vaak meen dat iets een heel goed idee is, maar dat het volstrekt verkeerd uitpakt. Ik noem dat de Sweet Child O’ Mine-momenten.

Duff McKagan <3

Duff McKagan <3

Dat zal ik even toelichten. Sweet Child O’ Mine van Guns ’n Roses is mijn lievelingsliedje. Nu weet ik niet of het überhaupt cool is om te reppen over een lievelingsliedje, maar het is nu eenmaal zo. Vroeger was ik ook nog eens heel erg verliefd op Duff McKagan, maar dat is weer een heel ander verhaal. Het hele idee van Sweet Child O’ Mine is dat je de fenomenale gitaar intro hoort en mee gaat bewegen als een Axl Rose, dus als een soort lambada, maar dan alleen met je schouders, terwijl je wacht tot je keihard mee kunt gaan zingen: She’s got a smile it seems to me… En dan is het leuk. Zo zat ik ooit bier te drinken in New York – nu doe ik dat heel erg zelden, hoor – en na ongeveer dertig uur wakker te zijn geweest, hoorde ik de eerste tonen, nam ik een slok en was ik volstrekt content met mijn leven.

Maar dat kan dus ook volslagen verkeerd gaan. Soms word je namelijk op afschuwelijke wijze voor de gek gehouden. Dan hoor je het intro, denk je aan Duff, begin je te deinen, voel je een geluksmoment aankomen, maar op het moment dat je mee begint te zingen: BAM. Sheryl Crow. Woorden schieten tekort om de onwaarschijnlijke teleurstelling te beschrijven.

De meest uiteenlopende dingen kunnen dit soort Sweet Child O’ Mine, ookwel ‘SWOM’-momenten opleveren. Zo was ik ooit met vriendinnen aan de borrel en besloten we dat het een goed idee was om van bepaalde heren te testen of het ‘echt waar was wat ze zeggen’. Dat is inderdaad afschuwelijk oppervlakkig en net zo etnisch geprofileerd als de gemiddelde verkeerscontrole door blanke politieagenten in Alabama. En het hele idee sloeg me ook volledig terug in het gezicht, want de persoon in kwestie wilde helemaal niet meer weggaan, maar gezellig kletsen. Weken later beet hij me in de kroeg toe dat hij heus niet wilde trouwen, ofzo. Hij wilde alleen maar iets leuks doen. Kortom: ik was een stom wijf. Hij had volkomen gelijk.

Of vriend T. die vertelde dat hij vroeger bij de wedstrijden van de scouting altijd won. Nu ja, eigenlijk werd hij structureel tweede. Achter Arie Boomsma die in werkelijk álles net even beter was. Hij probeerde er niet al te verdrietig bij te kijken terwijl hij memoreerde over alle keren dat hij bijna de beste was. Voelt u het intro al? De vreugde? Waarna er, heel wreed, niets rest dan de triestheid?

Ik had best wat van die momentjes dit jaar. De keer dat ik mijn urine moest inleveren voor een blaasontstekingstest. Dat deed in een plastic bakje van de Zuivelhoeve, zo’n bakje voor kaasblokjes, en hup in de handtas. En daar stond ik dus, met een tas vol plas want het dekseltje was los gegaan. Nimmer zal ik het gezicht vergeten van de assistente die krampachtig probeerde niet vies te kijken toen ze het natte spul van me aanpakte. Of toen ik begon met hardlopen. Of paleo eten.

kim-kardashian-nyfw-spring-2016-givenchy-gtyWat dacht u dan van de jurk van Kim Kardashian? Dat is toch wel een onwijs goed voorbeeld van een slecht idee. Dit is de vrouw waarvan Kanye West wil dat ze first lady wordt na zijn verkiezing tot president van de VS – inderdaad ook een momentje. U leert het al -. En om in de familie te blijven; Caitlyn Jenner, voorheen stiefvader Bruce, die jaloersmakend op de cover van de Vanity Fair stond. Ze was in 2015 een boegbeeld voor de transseksuelen en allen die worstelen met gender. Tot ik deze week las dat Caitlyn spijt zou hebben van de operatie. Ik heb geen idee of dit slechts roddel en achterklap is, maar anders is het wel een flink voorbeeld van een Sweet Child O’ Mine-momentje.

Gisteren laadde ik mijn boodschappen in de auto. De dame die kwam aanrijden vond dat hele parkeren lastig, want raakte kar en mij. Het viel allemaal heel erg mee. Maar toen ze uitstapte, verweet ze mij. Het was heel vervelend voor haar dat ze me raakte. Enigszins verbijsterd vroeg ik haar wat ze nu precies vervelend vond. Ze twijfelde even en ze vond het beide vervelend. Maar toch vooral dat ik er stond, want dan had ze me niet geraakt. Ik werd kwader en kwader. Ik voelde een Kill Bill-achtige wraakzucht in me opkomen en was voornemens haar iets heel naars aan te doen. Maar het feit dat mijn zoontje naast me stond en me ‘papa’ noemde leidde me af. Ze ging er als een speer vandoor. Ik besloot dat een beetje nette dame met een kind op de arm geen ruzie maakt. Maar nu twijfel ik. Want het voelt toch als een SWOM-momentje. Of eigenlijk als een SWOM-paradox, want nu had ik spijt van de ruzie die er niet was, terwijl ik meestal spijt heb van de ruzies waar ik in terecht kom. Ik had trouwens ook spijt van de gedachte van mij in zo’n strak Kill Bill pak. Dat had ik mezelf niet moeten aandoen.

baboucheOverigens liggen de eerste SWOM-mode momenten alweer op de loer voor 2016. Dè schoen wordt een variant op de babouche, ook wel de Marokkaanse slipper genoemd. Gemoderniseerd door Céline. Het wordt een ‘ugly-shoe’ genoemd, maar dan nu helemaal hip. Dus, wilt u modisch verantwoord door het leven; aan de babouche. Wilt u na het lezen van het bovenstaande geen enkel risico nemen op SWOM achteraf? Dan bedenkt u zich: als het een ‘ugly- shoe’ wordt genoemd, dan is dat vast omdat het een lelijk ding is. Niet doen dus.

 

Wat wel te doen? Bier drinken in een Motörhead T-shirt. Daar kun je je geen buil aan vallen. Gelukkig nieuwjaar!

P.S. Zoek eens op youtube naar: Sweet Child O’ Mine- live in Mumbai. U zult zien, ik ben niet de enige.