“I, Daniel Blake”: een kritische blik op wat onze maatschappij aan het worden is.

In Films, Recensie by Werner Cazemier

Door Werner Cazemier
[wp-review id=”5882″]

We kennen het allemaal wel: het kastje, de muur en de weg die er tussen ligt. In I, Daniel Blake bewandelt de 59-jarige Daniel deze weg en loopt rechtstreeks in het hart van de kijker. Een tranentrekkende parel van de Engelse cinema over een simpele man, die een held wordt in een gevecht tegen de hedendaagse bureaucratie.

Daniel Blake (Dave Johns), is in het leven een timmerman, die na een hartaanval in de ziektewet komt. Nadat hij eerder zijn vrouw al heeft verloren, staat Daniel er alleen voor in een digitaliserende maatschappij. Zonder computer en internet probeert hij zich door de onmenselijke regels van de sociale dienst te werken. In zijn gevecht met de bureaucratie leert hij Katie (Hayley Squires) en haar  kinderen Daisy en Dylan kennen, die in dezelfde worsteling zitten. Er begint een bijzondere vriendschap te bloeien. En Daniel met zijn glimlach, goedheid en heerlijk droge Engelse commentaar vindt de weg naar het hart van de kijker.

I, Daniel Blake is een prachtig voorbeeld van hoe men een alledaags verhaal sterk vertelt. De makers van de film weten de hedendaagse problematiek van de bureaucratie op een humanistische en realistische wijze neer te zetten. Ze winnen de sympathie van de kijker met het acteerwerk van een eenvoudige man en zijn hartverwarmende karakter. Zijn verhaal is geen uitzondering, het is helaas iets wat iedereen in zijn omgeving zal tegenkomen.

Het is dan ook een film die ik aan wil raden aan onze beleidsmakers, aan onze politici, aan hen die een grotere stem hebben en kunnen helpen een verandering in gang te zetten. Maar ook aan de mensen die zelf de situatie kennen, want de film laat ook zien: je staat er niet alleen voor. I, Daniel Blake is een kritische blik op dat wat onze maatschappij aan het worden is. Waar de mens een consumerend burgerservicenummer is geworden en niet meer een burger of überhaupt een mens is.

Het verhaal begint nog met enige humor, maar de tragische waarheid van de realiteit van Daniels en Katies leven laat je snel meeslepen naar een dieptepunt. En het erge is dat ook het dieptepunt een kelder heeft. Er zijn weinig films die mij zo konden raken en het was dan ook een flinke mokerslag die ik niet zag aankomen. En ik sta hier niet alleen in. I, Daniel Blake werd met talloze publieksprijzen beloond (o.a. op het NFF) en won de gouden palm in Cannes. Het is een meesterlijk verteld verhaal over misschien wel de eenvoudigste man van onze maatschappij. Overtuig jezelf en neem een kijkje in Slieker als je dat nog niet gedaan hebt, deze film, hoe hartverscheurend ook, is het waard.