David Bowie; waarom je ‘m móet zien

In Kunst & Cultuur, Recensie by Redactie

Door Thirza Gielissen
Foto’s: Gerhard Taatgen

Na de 2500 wachtenden voor ons bij de kaartverkoop en een paar uurtjes in de bijbehorende telefonische wachtstand, slaagde buurman er toch in twee felbegeerde kaartjes te bemachtigen voor de Bowie tentoonstelling in het Groninger Museum.

David Bowie (1947-2016), of eigenlijk David Robert Jones, laat ons achter met gekoesterde herinneringen, muziek die zijn tijd ver vooruit was en wijze levenslessen. Dit jaar zat hij 50 jaar in het vak. De bijzonder mooie tentoonstelling in het Groninger Museum schetst het beeld van Bowie dat hij, behalve betrokken en controversieel, bovenal schijt had aan wat mensen van hem dachten. De expositie geeft een indrukwekkende weergave van wat hem geïnspireerd heeft in de keuze voor zijn outfits, songteksten en de ontwerpen voor zijn albumhoezen.

Blij en opgetogen vertrokken we die bewuste donderdagochtend richting Groningen om de tentoonstelling met eigen ogen te gaan bekijken. Onze verwachtingen hoog. De tijd: welgeteld 1 uur, want bij het kaartje en de opgegeven gewenste tijd wordt er aangegeven dat je deze tentoonstelling gedurende 1 uur mag bezoeken. Na de controle begeven we ons naar beneden, waar om de tien meter beveiliging staat en het krioelt van de mensen. Bij een balie krijgen we een geluidsset mee waarop nummers van Bowie te horen zijn terwijl je langs de vitrines loopt.

 

Het Groninger Museum heeft de expositieruimten omgetoverd tot een donkere, intieme voorstelling, waarbij de prachtig gedetailleerde kostuums zijn uitgelicht. Bij de kostuums is de clip te zien en te horen waarin Bowie het draagt, zoals het pak dat hij droeg bij de clip Major Tom, maar ook andere kostuums gemaakt door designers als Yohi Yammamoto en Alexander MC Queen (the Union Jack jas is echt mijn favoriet) zijn er te zien. Hiernaast zijn handgeschreven songteksten, ontwerpen voor lp-hoezen en andere relikwieën en anekdotes te vinden. Het is dringen geblazen bij alle vitrines en hier en daar stoten mensen elkaar aan, omdat iedereen een glimp op wil vangen van hetgeen er tentoongesteld is. Jammer dat de muziek op de koptelefoon niet altijd hetzelfde is als in de zaal en je het dus door elkaar heen hoort. De expositie voert je mee langs zijn muzikale carrière, z’n ‘retraite’ in Berlijn en zijn artistieke inspiratiebronnen, mooi wordt het wanneer je een glimp van de echte David Robert Jones ziet. Bijvoorbeeld wanneer een jonge Bowie zenuwachtig in de kleedkamer zit als zijn alterego Ziggy Stardust, waarbij de interviewer vraagt: ‘Are you nervous?’, en David wat schuchter antwoordt: ‘Nervous…? Are you joking? Yea!’
David Bowie is - Groninger Museum - foto Gerhard Taatgen (4)
Met nog een kwartiertje, twee zalen en de bovenverdieping te gaan, moet ik in de versnelling menig vitrine achter me laten om daarna boven te komen. Wauw! In hoge kasten staan mooi aangeklede poppen die knap uitgelicht zijn. De luide muziek geeft je het idee alsof je je in een club begeeft. Bovendien wordt er op een groot scherm film en muziek afgewisseld. De anticlimax volgt als je de hoek omgaat. Dan sta je ineens in een soort van sober ingerichte koffieruimte met akelig licht waar je, onder het genot van een kopje koffie of thee alle indrukken nog eens de revue kunt laten passeren, blijkbaar. Ontnuchterend werkt het wel! Maar met nog twee minuten op de klok ren ik de trap af richting garderobe.

Wat Bowie niet deed was preken in zijn nummers. Mensen moeten zelf maar nadenken en hun conclusies trekken. En zo is het ook. Ik heb ervan genoten, al is een uur veel te kort. Echt tijd en ruimte om de dingen goed te kunnen bekijken was er dus niet. Al met al is deze expositie toch zeker de moeite waard. Dit was een ongelooflijke tentoonstelling, waarbij je je ogen uitkijkt!


De expositie is tot en met 13 maart in het Groninger Museum te zien. Koop je kaartje hierrrr. Voor volwassenen €23,-, met CJP-pas €15,- en met museumkaart €10,-.