Er stond vanmorgen niemand op

In Lekker lezen, Poëzie by Raymond Muller

Door Raymond Muller

Ik ben niet gelovig, en ik heb de wijsheid ook niet in pacht. Ik maak spelfouten, zie dingen over het hoofd, ik heb het bij het verkeerde eind. Er is alleen één ding dat ik nooit hoop te vergeten: dat ik de ander wil blijven zien. Onderstaande tekst kwam na een opeenstapeling van situaties en gevoelens in de nadagen van de verkiezingsuitslag in de VS. De druppel was een misselijke tweet van de voorzitter van Cambuur. Toen wilde ik even niet meer vol liefde schrijven over Leeuwarden. Ik wilde mijn zorgen uiten, waarbij het mij niet om een mening, of een uitspraak ging, maar over iets wat ingekapseld is in alle extremen; links en rechts en hoog en laag. Uitwassen van de maatschappij die ons soms allemaal lijken te infecteren. Ik wilde schrijven over datgene wat ik hoop nooit te vergeten.

Er stond vanmorgen niemand op.
Kopte de krant vandaag online.
Ze zijn nog steeds gestrekt in bed,
en met pret bekeken zij zichzelf,
hoe elf pond ‘ik’ rond bast en buik,
zo sluik afkleden kon.
Begon daarom elk mens op zich
een liggend pleidooi intern:

‘Ik modern zo vol van mij.
En jij is ik zo groots.
Bij troost breng ik,
een blik op mij,
en glijdt mijn hand vol rond mijn zijn.’

Een pijn die niemand voelen kon
begon zo bij elk ander.
Want er kwam niemand nog ooit
verstrooid uit bed, te zeggen wat er anders kon.
Verzon daarom een mens ooit hoger,
over ‘de ander’ die ook bestond?