Norma’s dierenopvang in vlammen op: waarom hulp bieden?

In Stadse Zaken by Elke Verwoerd

Door Elke Verwoerd

Een koe in huis. Ik weet nog goed dat ik dat voor het eerst zag in een uitzending van Hea! op Omrop Fryslân. Norma Miedema en haar dierenopvang. Hoeveel dieren heeft Norma? ‘Och, al met al zo’n 300.’ Ze begint te tellen: elf paarden, vijf varkens, vier honden en… en dan Lokie. Lokie die ontsnapte. Wat heb ik gelachen. Tegelijk was ik vol van bewondering voor die vrouw die op speelse wijze met een karakteristieke lach vertelde over haar dierenopvang. Haar wereld. Norma’s Universum.

 

 
Norma Miedema. Ik begon haar te volgen op Facebook. Iedere keer als ik weer een foto of filmpje van haar dieren voorbij zag komen, knuffelend met Varkie of lachend met een kip op haar hoofd, toverde het een lach op m’n gezicht. Dat deed ze toch leuk. Waar Norma’s passie vandaan komt en hoe ze daarin de touwtjes aan elkaar vastknoopt, blijft me een raadsel, maar het fascineert hoe ze zich met hart en ziel voor dieren inzet. Onbevangen. Haar eigen ding. Ik vind het prachtig.

Het doet me ver weg denken aan mezelf als kind, hoe ik een hinkende hommel van de straat plukte die zich mogelijk tegen een onbekend object verschanst had of die keer dat ik een mini-merel ‘redde’ die uit het nest was gevallen en waar op gepikt werd door kraaien. Norma doet het echt, dieren redden.

Afgelopen zondag ging haar boerderij in Ferwert in vlammen op. Toen heeft ze ook veel dieren weten te redden, maar op een behoorlijk schrijnender wijze dan anders. Je levenswerk onder eigen ogen zien afbranden lijkt me al afschuwelijk, maar ook nog het verliezen van beesten die je als huisgenoten, als vrienden beschouwt..? Wat moet je je dan ongekend machteloos voelen. En zo zie je haar ook. Ontredderd. Alles is weg.

Nu ben ik niet heel sentimenteel ingesteld, zit ik niet met tranen in m’n ogen te kijken naar de videobeelden, maar m’n hart voelt het wel. Het gaat me niet eens zozeer om de dieren, maar om Norma. Wat ze met me doet, weet ik niet. Misschien is het die jeugdige onbevangenheid; wie neemt er nu een koe in huis? Norma doet dat. Omdat het kan. Misschien is het de toewijding en de liefde waarmee ze haar werk doet op een manier die haast niet te evenaren is. Dat elan; potdikkie. Had ik dat maar.

Norma zit nu op het afgebrande terrein, wachtend tot dieren terug keren. Dat doen ze, dra het allemaal weer rustig is. ‘Ik blijf hier tot de laatste thuis is, eerder ga ik niet weg. Daar zullen jullie het leger voor in moeten schakelen.’ Ze is onomstotelijk. Hulp komt uit alle hoeken, tot België aan toe. De dieren zijn inmiddels opgevangen, maar een wederopbouw kost veel tijd en geld. Norma wil ik niet kwijt. Ik wil haar niet ontredderd zien huilen. Neen, ik wil haar weer zien lachen, met een kip op haar hoofd of knuffelend met Varkie. Het zijn mensen zoals zij die me wakker schudden en zaken in een ander licht doen zien en, eerlijk, die hebben we allemaal wel eens nodig. Daarom draag ik m’n steen bij.

Ook helpen? Dat kan via deze Facebookgroep. Doneren kan via deze link of rechtstreeks naar Stichting Help Norma, IBAN: NL87INGB0005008601.


elke Elke (28) kan af en toe lekker diep nadenken en zich vanalles afvragen. Met enige humor en relativeringsvermogen schrijft ze over de onderwerpen die haar op dat moment bezighouden.