Liefde in je Broekzak

In Column by Elke Verwoerd

Door Elke Verwoerd

Vorige week zaterdag was ik op de Nacht van de Liefde: een nacht waarin, al dan niet met de nodige humor, alles wat te maken heeft met het in nevelen verhulde mysterie van ‘houden van’ aan bod kwam. Van datingshows, tot liefdesliedjes tot workshops. Het is eigenlijk bijzonder dat een onderwerp als dit na eeuwen, zo niet millennia, blijkbaar nog niet verveeld. Maar goed, dat zal in lijn liggen met waarom seks nog steeds verkoopt. Wat me in meer of mindere mate opviel was de queeste naar liefde. Sommigen nemen het met een knipoog, anderen weer vrij serieus. Het zette me eigenlijk voor de vraag: wat is liefde eigenlijk? Sterker nog: waarom is het hebben van een relatie zo’n ‘ding’?

Mensen zoeken een maatje, een soulmate, De Ware. Waar het simpelweg op neer komt is de dierlijke drang naar voortplanting. Dat doen we immers al zolang we bestaan. Is echt zo. En doorgaans in eenzelfde volgorde:  trouwen, kinderen krijgen en de rest van je leven aan die man of vrouw gekluisterd zijn. Doe je dat niet zo tussen je 25ste en 40ste ben je toch een wat vreemde eend in de bijt. Het hebben van een relatie ‘hoort zo’, blijkbaar, maar het kan tegenwoordig ook anders. Hiernaast lijkt niemand alleen te willen zijn. Vind ik ook raar. Ik vind de angst om alleen te zijn nu niet bepaald een goed fundament om je op een relatie te storten, laat staan omdat je denkt dat een relatie nu eenmaal zo hoort.

Punt is: we hechten waarde aan de waarde die een ander ons toekent. Een kind sterft als het geen liefde krijgt; dat zegt wel wat over ons mensen. Liefde, dan wel genegenheid, is net zuurstof. De vorm waarin liefde gegoten wordt; daar heb ik m’n vraagtekens bij. Dat moet per sé een relatie zijn en het liefst één die je leven lang duurt. Dat vraagt nogal wat van je, niet waar? Lang en gelukkig? Tot de dood ons scheidt? Vind ik wel hoor.

Nu, ik ben niet cynisch of verbitterd. Er zijn echt succesverhalen – jullie weten wie jullie zijn – en die benijd ik. Ik pink tranen weg bij Bridget Jones die in haar ondergoed Darcy achterna rent en denk dan: ‘Dat wil ik verdomme ook’. Een Darcy, natuurlijk. Ik hoef niet per sé in ondergoed door de sneeuw te rennen, mits absolute noodzaak. Ik ben fan van Disney-films. Ja, daar grien ik ook bij. Machtig vind ik het. En toen m’n ex een keer zei dat liefde gewoon iets was door een stofje in je hersenen, keek ik hem bijzonder schaapachtig aan. Ik kon ‘m wel een mep verkopen met de zaterdagkrant. Liefde is verdomme romantiek, ja. Het is magisch. Het kan zomaar ontstaan. Verliefd zijn is heerlijk. Mits van twee kanten, anders is er ook geen zak aan natuurlijk.

Liefde is lef hebben. Een gebroken hart riskeren doe je niet zomaar.

Een gebroken hart is misschien wel het ergste dat een mens kan ervaren. Niet alleen in een relatie, maar ook bij een overlijden of het verlies van contact met iemand die je lief hebt. Wat je krijgt is een soort fantoompijn. Aan de ene kant is in één keer hetgeen weg waar je je energie in stak en waar de tyfus moet die energie dan heen? Aan de andere kant, zoals ik al eerder zei: je hecht waarde aan de waarde die een ander je toekent. En die waarde van een ander is in één klap ook foetsie. Daar sta je dan. Wankel als een pasgeboren girafje. Met nog steeds het knuffelhormoon door je lijf gierend en niets om te knuffelen. In die wanhoop sloeg ik destijds de armen om m’n kat Eddie. Sindsdien wil ze alleen maar buiten zijn. Dat spoonen werd haar wat teveel, geloof ik.

Wanneer een relatie breekt leer je weer wat meer van jezelf. Daarom vind ik alleen zijn af en toe zo fijn. Het biedt ruimte voor reflectie en inzicht. Zelden heb ik me zo relaxed en vrij gevoeld. En liefde geven is ook zoveel toffer als er geen ridicule verwachtingen aan kleven en absurde onzekerheden mee gemoeid zijn. Denk: goede vriendschappen. Hiernaast kan ik ongestoord m’n eigen ding doen. Dat zingen tijdens de afwas neemt niemand me meer af. En ongegeneerd doe-het-zelven any time of day ook niet.

Ik snap die queeste naar een relatie daarom niet die me opviel tijdens de Nacht. Ik pleit hier niet voor ‘alleen zijn’. Ben ik zelf ook niet van plan. Ik wil alleen maar zeggen: zoeken naar liefde is als zoeken naar je huissleutels die de hele tijd al in je broekzak zaten. Het in een ander zoeken is een ander verantwoordelijk maken voor jouw gemütlichkeit. Liefde ontstaat zomaar. Omdat je het wil delen, niet omdat het zo hoort of omdat je het nodig hebt. Een relatie is geen antwoord op alle ellende. Echt niet. Content zijn met jezelf wel. Ik zweer erbij in ieder geval. Misschien kom je die ‘Ware’ ooit wel eens tegen, misschien loop je er wel drie of vier tegen het lijf. Geniet van het moment, wat het dan ook brengt.

Een tijdje geleden kreeg ik dit filmpje van een vriend toegestuurd. Wellicht herkenbaar voor zowel mannen als vrouwen: