“De Camera”

In Kroegverhalen, Stadse Zaken by Zander Lamme

Door Zander Lamme

Satte stopte zijn auto bij het terras van de Misthoorn. Hij had met Cornelis en Lou afgesproken dat hij ze zou ophalen om te gaan varen. ,,Satte’’, riep Cornelis. ,,Moet je zien. Ik heb een nieuwe camera. Ik denk dat ik fotograaf word.’’
,,Moet je doen’’, zei Satte, terwijl hij zijn hoofd schudde. Een dag eerder had Cornelis nog het plan opgevat om whiskey te gaan stoken en nog een paar dagen eerder wilde hij sanitair gaan verkopen. ,,Stap nu eerst maar in de auto, dan kunnen we naar m’n boot.’’
,,Ai ai, kapitein’’, antwoordde Cornelis.
,,En je gaat niet de hele dag zulke kutgrappen maken.’’
Tien minuten later kwam het drietal aan bij het kleine haventje in een woonwijk. ,,Waar is die boot eigenlijk?’’, vroeg Lou.
Satte liep naar de kant. ,,Op de bodem, vermoed ik.’’ En hij keek naar een heel klein stukje beschilderd ijzeren plaat dat nog boven het water uitkwam.
,,Mooi!’’, schreeuwde Cornelis.
,,Mooi?’’
,,Ja man, perfect voor een foto.’’
Cornelis snelde naar het stukje boot, ging op z’n hurken zitten en begon ijverig te fotograferen.

,,Zullen we weer naar het terras?’’, vroeg Lou. ,,Ik wil wel even wat eten.’’
Satte dacht even na en liep toen naar zijn auto. ,,Ik heb een beter idee.’’ Hij deed de achterklep open en haalde een paar flinke touwen en katrollen tevoorschijn. ,,We gaan de boot eruit halen.’’
Hij gaf een paar touwen aan Lou en liep toen weer naar de kant. ,,Kijk, als we nu een lange lijn aan de boot binden, slepen we hem naar de overkant, bij die boom daar. Daar kunnen we hem dan aan vastbinden en omhoog takelen.’’

Cornelis had ondertussen de lens gericht op Lou en Satte. ,,Wat een materiaal, wat een materiaal.’’ Satte ging op de grond liggen en zocht met zijn handen onder water een plek om het touw aan vast te maken. Toen hij een ring vond, legde hij een paar stevige knopen en kwam hij weer overeind. Hij trok aan het touw. Er was geen beweging in te krijgen. ,,Help even Cornelis.’’
,,Wacht even. Ik maak eerst nog even een foto van die meeuw daar!’’
,,Lou? Wil jij dan even helpen?’’ Ook gezamenlijk lukte het niet.
,,Oké’’, besloot Satte. ,,Als jij nu met de auto naar de overkant rijdt en Cornelis, als jij het touw lopend meeneemt naar de overkant? Dan binden jullie het touw via een boom aan de auto en rijden jullie voorzichtig weg.’’
Hij wachtte tot ze aan de overkant waren – Cornelis wilde eerst nog even een foto maken van dertig momenten en voorwerpen tot het zo ver was – en merkte toen dat het plan niet werkte. De boot zat te vast.

,,Je moet hem ook aan die boom hier binden’’, hoorde hij plotseling een stem achter zich. Hij keek om en zag een meisje staan. ,,Ik ben Violet. Ik woon hier in de buurt.’’
,,Satte, hallo.’’
,,Jullie zijn echt dom bezig. Als je nu gewoon deze boom pakt, moet het lukken.’’ Satte twijfelde kort en besloot toen Lou en Cornelis terug te halen.
,,Oké jongens. Volgens Violet – dit is Violet – moeten we het touw aan deze boom vastbinden. Ik heb er weinig vertrouwen in, maar we kunnen een poging wagen.’’
Hij bond het touw via een paar katrollen aan de boom en de boot en begon te trekken. ,,Cornelis, help verdomme even.’’
,,Moment, moment. Nog een fotootje. Kijk naar die eend daar die…’’
,,Die eend kan me gestolen worden, leg die kutcamera aan de kant en help even.’’
,,Met z’n drieën en het meisje begonnen ze te trekken.’’
,,Hij gaat omhoog!’’
,,Heel goed, harder trekken Cornelis.’’
De boot kwam zowaar uit het water. ,,Nog een heel klein stukje. De achterkant zit nog een paar centimeter onder water.’’
,,Houd het touw vast, Cornelis’’, zei Satte en hij liep naar de boot. ,,Ik probeer even om op de voorkant te staan, zodat de boot rechter ligt en helemaal uit het water komt.’’
,,Zou je dat nou wel doen?’’, vroeg het meisje, maar het was al te laat. Satte was op de voorkant gaan staan en de boot was weer een deel onder water geraakt. Hij keek beteuterd naar beneden.’’

,,Dit zijn nu momenten om te fotograferen, Cornelis’’, zei Lou.
,,Inderdaad, ik pak even m’n camera’’, antwoordde Cornelis en hij liet het touw los.
De boot schoot verder naar beneden en Satte donderde in het water. Met zijn linkerarm kon hij nog net naar de kade grijpen, waar Cornelis’ camera lag en hij sleurde hem per ongeluk mee het water in.
,,Nee!’’, schreeuwde Cornelis. ,,Daar gaat m’n levenswerk.’’
,,Sorry, Cornelis, maar zou je me misschien uit het water kunnen halen?’’
,,Nee, lul, je hebt me net beroofd van m’n toekomst.’’ En hij liep weg. Het meisje kwam naar de kant toe en hielp Satte uit het water. ,,Misschien moeten jullie naar het café hier verderop’’, zei ze tegen Satte die aan het klappertanden was. ,,Dan kun je even opwarmen.’’
,,Goed idee’’, schreeuwde Cornelis. Z’n kortgeleden ontstane woede was weer gekoeld.