Cleo en Lex: over wat is geweest en zou kunnen zijn

In Beleven, Recensie, Uittips by Alwien de Boer

Door Alwien de Boer

Perskit-Cleo-Lex

Lex heeft een superster op zijn bank. Hij vond haar bij een benzinestation. In een grote jas zat ze daar. Is zij het echt, Cleo, zijn idool? Hoe is zij hier terecht gekomen? Hij heeft al haar platen en kan haar daar toch niet laten zitten? Ze zouden naar Parijs kunnen rijden of Berlijn, maar Lex neemt Cleo mee naar zijn huis. Misschien gaat ze wel weer schrijven zodat hij haar voor één keer kan begeleiden op zijn saxofoon.
De Harmonie programmeerde de huiskamervoorstelling Cleo & Lex van Blau Hynder afgelopen weekend tijdens het Bank Giroloterij Theater Weekend. Een muzikale tragikomedie met de hoofdrolspelers die je bijna kunt aanraken.

Vergane glorie

Een van de kleine zalen van De Harmonie is getransformeerd tot de huiskamer van Lex waar Cleo letterlijk is gecrasht op de bank. Ze ligt op haar buik op de blauwe divan met een fles wijn binnen handbereik en jazzmuziek uit de platenspeler. Een superster was ze, haar leven bestond uit werken, slapen, werken, slapen, werken. Haar gloriejaren zijn echter over en de rechten van haar platen ingepikt door haar manager. Cleo zelf is er van overtuigd dat haar time-out tijdelijk is en iedereen haar nog steeds herkent. Ze denkt dat ze na deze pauze weer zal stralen op het podium. Om niet herkend te worden lijkt het haar beter om binnen te blijven. Bij Lex, die er alles aan doet om het haar naar de zin te maken en ervoor te zorgen dat zij haar leven weer op de rit krijgt. Hij verdunt haar wijn met water zodat ze minder drinkt, doet boodschappen, maar hoopt vooral dat Cleo weer gaat schrijven zodat ze samen kunnen optreden. Het wordt al vrij snel duidelijk dat Cleo zich niet laat redden en zeker geen inspiratie heeft voor nieuwe muziek.

Alles is mooi van afstand.
Maar wat als het pal voor je neus staat,
in je eigen huis en niet meer weg wil?

Dichtbij

Het publiek zit op de lip bij de spelers Anne Zwaga (Hurt like Hell en Ghost Track) en Julia van de Graaff (Zeeuwse Vrouwen, en Restaurant Amore). Het kraken van de elpees en de warme noten uit de tenorsax van Lex voelen daardoor als een privéconcert en ondertussen zie je de make-up van Cleo steeds verder uitlopen. In de voorstelling wisselen zang, jazz, pop en moderne muziek zich af, de diva en de muzikant zijn leuk met z’n tweeën en je kunt je eigenlijk goed voorstellen hoe het gedroomde concert had kúnnen klinken.

Egoïstisch als Cleo is, en vele pruillippen verder, is er aan het eind de voorstelling toch een moment waarop zij zich afvraagt hoe het met hém gaat. Lex heeft sinds zijn scheiding zijn dochter niet meer gezien, ondanks dat ze iedere dag langs zijn huis naar school fietst. Wordt het niet eens tijd om haar te bellen en af te spreken? Maar hoe krijgt Lex de steeds hysterischer wordende Cleo toch zijn huis uit? Het publiek blijft achter met deze vraag. De make-up van Cleo zit inmiddels op haar kin en dat geeft goed weer hoe dichtbij deze voorstelling komt.

In 2016 startte de theatertour van Blau Hynder en deden ze huiskamers in Friesland, Groningen en Drenthe aan. In 2017 crashen ze in veertig nieuwe huiskamers door heel Nederland. Op www.blauhynder.nl zie je waar. Regie: Dick Hauser, tekst: Simon Weeda.